Latające spodki

Latające spodki, o których mowa, to bezzałogowe pojazdy latające (ang. UAV, Unmanned Aerial Vehicle) pionowego startu (ang. VTOL, Vertical Take-off And Landing) unoszące się w powietrze z wykorzystaniem efektu Coandy (od imienia Henri Coandă, rumuńskiego pioniera aerodynamiki oraz twórcy pierwszego silnika odrzutowego).

Zgodnie z tym efektem, strumień płynu ma tendencję do przyklejania się do gładkich powierzchni, raczej niż do płynięcia po linii prostej. O jego istnieniu przekonałem się nie raz próbując powoli przelać herbatę z jednego kubka do drugiego. Zjawisko to wykorzystywane jest od prawie stu lat w wielu dziedzinach od lotnictwa począwszy (np. turbinach odrzutowych umieszczonych nad skrzydłami w radzieckim samolocie Antonov An-72 w celu zwiększenia ciągu), a skończywszy na efektywniejszych i cichszych klimatyzatorach.

Pierwszy latający spodek wykorzystujący efekt Coandy został zbudowany przez Geoffrey’a Hattona, 68 letniego brytyjskiego wynalazcę. Od jego imienia pochodzi też nazwa tego typu pojazdu – GFS (ang. Geoff’s Flying Saucer, Latający Spodek Geoff’a). Hatton, który zajmował się budową poduszkowców w latach 60 i 70, rozpoczął prace nad GFS w latach 90 i wyniki swoich badań opatentował w marcu 2005, chociaż pierwszy działający prototyp udało mu się stworzyć dopiero w tym roku. Jego wynalazkiem interesuje się wojsko amerykańskie, gdyż GFS ma jedną istotną zaletę-małe, zabudowane śmigło pozwala na loty w ciaśniejszych formacjach oraz zmniejsza prawdopodobieństwo uszkodzenia pojazdu w przypadku zderzenia z nieoczekiwanymi obiektami.

Podczas gdy Hatton pracował nad zbudowaniem w pełni sprawnego GFS, pomysł szybko rozprzestrzenił się w internecie i już 31 marca 2006 członkowie JLN (Jean-Louis Naudin) Labs przeprowadzili udany eksperyment z wykonanym przez nich prototypowym GFS.

autor: sutashu

Źródło: www.robonet.pl