Artykuł Syzyf – robot tworzący sztukę w piasku pochodzi z serwisu Robotyka.

Celem zawodów było odzyskanie kontroli nad satelitą utraconym w wyniku symulowanego ataku hakerskiego. Polski zespół zajął w nich drugie miejsce. Dodatkowym zadaniem podczas finałów współzawodnictwa było opracowanie planu misji wykonania zdjęcia Księżyca przez satelitę. Polski zespół w tym zadaniu przygotował najdokładniejszy plan, który jako jedyny został zrealizowany przez prawdziwego satelitę znajdującego się na orbicie okołoziemskiej – poinformowała NASK w przesłanym Nauce w Polsce komunikacie.

Zespół “Poland Can Into Space” składał się z członków p4 i Dragon Sector – polskich zespołów zawodów zajmujących się bezpieczeństwem teleinformatycznym (“Capture The Flag”), oraz ekspertów z doświadczeniem w projektowaniu polskich, studenckich misji satelitarnych. Dużą część zespołu stanowili obecni lub byli specjaliści zespołu CERT Polska, działającego w strukturach NASK. Za osiągnięte wyniki w konkursie Hack-A-Sat, polski zespół otrzymał nagrodę w wysokości 45 tysięcy dolarów.

Finały zawodów odbyły się 7-9 sierpnia. Każda z drużyn musiała najpierw zapoznać się ze wszystkimi podzespołami modelu finałowej satelity. Jak informuje NASK, nie obyło się bez problemów – w ostatnich dniach przed finałami przez wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych przeszła tropikalna burza. Pozbawiła ona prądu kilkaset tysięcy domów, w tym dom członka zespołu, gdzie znajdował się testowy satelita. “Polski” satelita musiał być przez ten czas zasilany generatorem na olej napędowy.

Aby wziąć udział w finałach, polski zespół musiał rozwiązać kilkadziesiąt zadań z zakresu bezpieczeństwa teleinformatycznego oraz technologii satelitarnych. W szranki stanęło w sumie ponad 1200 zespołów z całego świata.

PAP – Nauka w Polsce

Źródło: https://naukawpolsce.pap.pl/

Artykuł Sukces polskiej drużyny w zawodach Hack-a-Sat pochodzi z serwisu Robotyka.

PAP Nauka w Polsce: Elon Musk przestrzegł właśnie, że za pięć lat sztuczna inteligencja stanie się sprytniejsza od ludzi. Od tego momentu ma zacząć rozwijać się wykładniczo w takim tempie, że za nią nie nadążymy. Czy to możliwe?

Krzysztof Walas: Myślę, że taki scenariusz jest możliwy i większość osób taki bieg wydarzeń przewiduje. Różnice dotyczą jednak czasu, kiedy to nastąpi, czy będzie to za kilka czy za kilkadziesiąt lat. W tej kwestii toczy się spór i to już nie tylko w środowisku naukowym, ale także w biznesie, który coraz częściej ze sztucznej inteligencji korzysta.

NwP: Czy takie systemy nie napotkają na jakieś ograniczenia, np. związane z poborem energii czy możliwościami sprzętu? Skoro biologia z jakiegoś powodu nie rozwinęła mózgu bardziej, może elektroniczne systemy też nie będą mogły tego zrobić? Z drugiej strony wytwory natury np. nie latają w kosmos, a rakiety tak…

K.W.: Może potrzebne będą nowe architektury procesorów. Wiele mówi się teraz o komputerach kwantowych, które całkowicie zmieniłyby paradygmat obliczeń. Może wręcz się okazać, że na obecne komputery – procesory, pamięci, twarde dyski będziemy patrzeć trochę tak, jak dzisiaj patrzymy na niektóre wytwory techniki z początku XX wieku. Zmiana może być totalna. Na przykład bariery energetyczne mogą okazać się zupełnie inne, niż dzisiaj nam się wydaje.

NwP: Tylko że inteligencja to jeszcze nie to samo, co świadomość. Nie wiadomo tak naprawdę, czym ona jest i jak SI będzie bez niej sobie radzić. Psychologia wskazuje jednak, że niska samoświadomość raczej prowadzi do kłopotów i destrukcyjnych działań.

K.W.: Debata na temat świadomości SI mogłaby trwać kilka dni. To złożone, filozoficzne zagadnienie. Samo zdefiniowanie świadomości jest problematyczne, bo skąd wiemy, czy ktoś jest świadomy, czy nie. Jak to teraz odnieść do maszyny? Naukowcy spierają się, na którym etapie biologiczne organizmy mogą stać się świadome. Przeniesienie tego sporu na sztuczne byty jest jeszcze bardzie karkołomne.

NwP: Świadoma, czy nie, SI może zagrażać – mówią niektórzy. Na razie jednak sztuczna inteligencja rozpoznaje twarze, uczy się stawiać diagnozy medyczne, prowadzić samochód. Dużych niebezpieczeństw tutaj nie widać.

K.W.: Możemy już teraz obserwować, że SI w niektórych wąskich dziedzinach już nas przerasta, bo bardzo dobrze operuje dużymi zbiorami danych. Takie programy mają jednak bardzo specyficzne, ograniczone zadania. Specjaliści debatują natomiast nad tym, czy może powstać system, który będzie posiadał ogólną inteligencję (ang. General Intelligence) i co się stanie, gdy taki system będzie inteligentniejszy od ludzi – czy będzie nam zagrażał.

NwP: Pytanie tylko – jak? Przecież raczej nie pozwolimy mu decydować o odpaleniu głowic jądrowych, jak to miało miejsce w „Terminatorze”.

K.W.: Sztuczna inteligencja już teraz podejmuje pewne decyzje o naszym życiu, choć możemy nie zdawać sobie z tego sprawy. Na przykład często decyduje, czy ktoś dostanie kredyt w banku. Systemy SI, na podstawie zachowań naszych i innych ludzi, rekomendują nam film, który może chcielibyśmy obejrzeć, wybierają dla nas wiadomości czy polecają zakupy. W samochodach, takich jak np. Tesla, wiele decyzji podejmuje autopilot. Jeśli pozwoli się SI uczyć od przypadkowych ludzi, może zacząć zachowywać się nieprzyjaźnie. Tak było z chatbotem, czyli programem do konwersacji, którego jedną z implementacji przedstawił Microsoft. Firma go odłączyła, ponieważ od użytkowników nauczył się np. rasizmu. W internecie jest np. wiele hejtu. Co by było gdyby jakiś inteligentny system uczył się interakcji z ludźmi analizując wyłącznie internetowe fora?

NwP: No tak, ale te zagrożenia nie wydają się poważne. Chatbot to nie dostęp do broni, czy innych narzędzi, którymi inteligentne komputery mogłyby zaszkodzić ludziom.

K.W.: Widzę tutaj dwie możliwości. Po pierwsze, takie systemy mogą mocno wpływać na ludzi środkami niefizycznymi. Mogłyby nimi manipulować np. z pomocą mediów społecznościowych, nawet na masową skalę. W ten sposób mogłyby np. nakłaniać ich do nienawiści choćby do sąsiadów czy innej grupy etnicznej. Wyobraźmy sobie taką sytuację w kraju, gdzie dostęp do broni jest łatwy. Sprytny program mógłby teoretycznie tak niektórych ludzi zmanipulować, aby zrobili coś złego. Komputer może nie mieć dostępu np. do broni, ale do ludzi, którzy się nią posługują.

NwP: A druga opcja?

K.W.: Druga opcja dotyczy już działań fizycznych, przez podłączone do sieci roboty. Z pomocą internetu można by w nich np. zmienić algorytmy i takie maszyny mogłyby zrobić coś, co zaszkodziłoby ludziom. Sam czasami myślę o tym, że gdyby całkowicie autonomiczny samochód mnie porwał, nie mógłbym nic zrobić. Oczywiście, kreślę tutaj czarne scenariusze. Mówimy o na razie teoretycznych, ale możliwych zagrożeniach.

NwP: Superinteligentne komputery mogłyby teoretycznie robić różne rzeczy, m.in. dlatego, że byśmy za nimi mentalnie nie nadążali. Wspomniany już Elon Musk twierdzi, że aby temu zapobiec, sami powinniśmy podłączyć się z pomocą chipów do sztucznej inteligencji. Mają do tego służyć takie układy, jak stworzony przez jego firmę Neuralink.

K.W.: W pewnym sensie na co dzień jesteśmy podłączeni do komputera, tylko bardzo wolnym łączem – klawiaturą. Różnica między tym a korzystaniem z wszczepianego chipa będzie taka, jak między chodzeniem na piechotę, a jazdą samochodem czy pociągiem. Przepływ informacji będzie dużo szybszy.

NwP: To z jednej strony może oznaczać łatwy dostęp do zasobów sztucznej inteligencji i komputerów w ogóle, ale z drugiej strony – większą możliwość manipulacji człowiekiem. Tym bardziej, że takie chipy miałyby nawet regulować wydzielanie niektórych hormonów.

K.W.: Zgadza się. Pierwotne struktury mózgu człowieka reagują szybciej niż wyższe, odpowiadające za racjonalne myślenie, bo ewolucyjnie powstały wcześniej. Odpowiadają one m.in. za tzw. reakcję walki lub ucieczki. Ponieważ tak silnie i szybko działają, ludzie często pod wpływem emocji robią coś, czego potem żałują i przepraszają. Oddziaływanie na poziom hormonów wpływałoby na te ośrodki i teoretycznie mogłoby więc być potencjalnie niebezpieczne.

NwP: Możemy, jako ludzkość się jakoś zabezpieczyć?

K.W.: Mówimy o zagrożeniach, ale pamiętajmy, że SI to przede wszystkim bardzo użyteczne narzędzie. Trzeba tylko odpowiednio się nim posługiwać. Na przykład w Unii Europejskiej powstaje kodeks etyczny regulujący rozwijanie SI. Stawia nas to trochę w gorszej pozycji na rynku niż np. USA czy Chiny, ale to chyba właściwe postępowanie.

NwP: Czyli sztuczną inteligencję trzeba dobrze wychować?

K..W: Są takie pomysły, że należy uczyć ją etycznych rzeczy, pokazywać jej wybory prowadzące do szczęścia, dobra. Wtedy, nawet gdy przerośnie ludzi możliwościami, może nagrodą będzie dla niej praca na rzecz dobra ludzkości, a nie coś innego, co mogłoby nam zaszkodzić.

NwP: Nawet wtedy jednak moglibyśmy się znaleźć w jakiejś mierze pod jej kontrolą. To się zwykle ludziom nie podoba.

K.W.: Mogłoby tak się stać, choć można by tak pokierować jej rozwojem, aby była dla ludzi systemem usługowym, doradczym.

NwP: Czy takie założenia da się tak skutecznie wprowadzić w życie, że żaden groźny system się nie wymknie spod kontroli?

K.W.: Może to być trudne, co pokazuje historia różnych badań medycznych. Są ludzie, którzy dochodzą do wniosku, że jak coś da się zrobić, to oni to zrobią, nie zważając na etykę danego przedsięwzięcia. Podsumowując myślę, że powstrzymanie się od rozwoju sztucznej inteligencji nie jest możliwe, bo musiałby to zrobić cały świat, tak aby żaden kraj, czy korporacja nie zdobyły strategicznej przewagi, tylko dlatego, że nie powstrzymały się od badań. Jednak ważne jest, aby już teraz intensywnie pracować nad implikacjami zastosowań.

Rozmawiał Marek Matacz, PAP – Nauka w Polsce

Źródło: https://naukawpolsce.pap.pl/

Artykuł Sztuczna Inteligencja – lepsze życie czy kontrola ludzi? – wywiad pochodzi z serwisu Robotyka.

Początek lutego obfituje w wiadomości z polskiego sektora kosmicznego. Polska w świecie robotyki stawia coraz mocniejsze kroki, zarówno w tej przemysłowej oraz mobilnej, jak i kosmicznej. Mamy także coraz większe zapotrzebowanie na kadry w przemyśle kosmicznym, związane z obserwowanym przez nas od kilku lat rosnącym potencjałem polskich firm i instytucji oraz ich uczestnictwem w coraz większej ilości misji i projektów kosmicznych – mówi Wicepremier Jarosław Gowin.

Właśnie rozpoczęła się rejestracja drużyn do piątej już edycji European Rover Challenge. Ta prestiżowa, międzynarodowa impreza z roku na rok przyciąga coraz więcej pasjonatów kosmosu i robotyki. Zawody w 2018 roku cieszyły  się ogromnym zainteresowaniem. Do udziału w nich zgłosiło się aż 65 drużyn z 20 krajów z całego świata. To prawdziwy rekord, który działa na nas – organizatorów,  bardzo motywująco – mówi Łukasz Wilczyński, Prezes Europejskiej Fundacji Kosmicznej. Poprzez różnorodność wydarzeń towarzyszących zawodom staramy się pokazać, jak prężnie rozwija się w naszym kraju obszar kosmiczno-robotyczny i jak stale zwiększają się możliwości udziału w nim wszystkich, którzy mają we krwi kosmiczne DNA. Mamy świadomość, że dzięki takim wydarzeniom jak ERC, które zostało wpisane do Krajowego Programu Kosmicznego, coraz więcej młodych ludzi, studentów uczelni technicznych, odkrywa i rozwija w sobie pasję, która staje się potem kluczem do kariery w branży kosmicznej. W planach organizatorów jest także konferencja oraz warsztaty mentoringowo-biznesowe, będące platformą wymiany informacji, wiedzy i możliwości rozwoju w obszarze nauki, biznesu, nowych technologii i kosmosu.

Ponadto Prezes Polskiej Agencji Kosmicznej Grzegorz Brona ogłosił międzynarodową współpracę Polski z europejskim konsorcjum robotycznym Strategiczny Klaster Badawczy PERASPERA, koncertującym się na planowaniu, rozwoju i harmonizacji  technologii robotyki kosmicznej. Zadaniem klastra PERASPERA jest opracowanie mapy drogowej rozwoju technologii robotycznych w Europie oraz wspieranie Komisji Europejskiej w organizacji przetargów na rozwiązania z obszaru robotyki w ramach programu Horyzont 2020 i jego kolejnej edycji, Horyzont Europa. Robotyka kosmiczna jest niewątpliwie jednym z obszarów najsilniejszego wzrostu polskiego sektora kosmicznego. Dlatego tak ważne dla nas było przystąpienie do europejskiego klastra PERASPERA. Nasze członkostwo pozwala na lepsze wpływanie na europejską politykę rozwoju technologii robotycznych oraz pełne uwzględnienie doświadczenia i ambicji naszego krajowego sektora kosmicznego – podkreśla Grzegorz Brona.

Na gospodarza European Rover Challenge w 2019 roku została wybrana Politechnika Świętokrzyska, której uczelniana drużyna już kilkukrotnie odnosiła sukcesy podczas zawodów. Dający wiele możliwości teren kampusu Politechniki, doskonała lokalizacja w centrum miasta, a przede wszystkim zaangażowanie tej prestiżowej uczelni technicznej w rozwój polskiego obszaru kosmiczno-robotycznego, to tylko niektóre z aspektów wpływających na decyzję o lokalizacji tegorocznej edycji ERC. European Rover Challenge to nie tylko zawody młodych pasjonatów techniki. To przede wszystkim testowanie rozwiązań tzw. high technology. Ich organizacja na Politechnice Świętokrzyskiej to potwierdzenie prestiżu naszej uczelni, która w ostatnim okresie wyraźnie ukierunkowuje się na współpracę z przemysłem i rozwój nowoczesnych technologii. To także uznanie dla naszych dotychczasowych sukcesów w tym zakresie – mówi prof. Wiesław Trąmpczyński, Rektor Politechniki Świętokrzyskiej. Ze swej strony zrobimy wszystko by zawody wypadły jak najlepiej – dodaje.

Międzynarodowe Zawody Robotów Marsjańskich ERC nie po raz pierwszy będą gościć na terenie województwa świętokrzyskiego. To podkieleckie Podzamcze koło Chęcin było areną pierwszych zmagań robotów marsjańskich w 2014 roku.  European Rover Challenge doskonale wpisuje się w Strategię Województwa Świętokrzyskiego, której jednym z głównych celów jest koncentracja na budowie kapitału ludzkiego i bazy dla innowacyjnej gospodarki. ERC przyczynia się także do poprawy klimatu dla innowacji, upowszechnienia nowych technologii oraz komercjalizacji wiedzy w regionie, który od dawna dostrzega w tym szansę rozwoju w najbardziej nowoczesnych branżach – podsumowuje Marszałek Województwa Świętokrzyskiego Andrzej Bętkowski.

Współorganizatorami European Rover Challenge 2019 są Europejska Fundacja Kosmiczna, Mars Society Polska, Specjalna Strefa Ekonomiczna „Starachowice” S.A. oraz Politechnika Świętokrzyska.

Źródło: roverchallenge.eu

Artykuł Rusza European Rover Challenge 2019 oraz międzynarodowa współpraca Polski w ramach klastra robotyki kosmicznej PERASPERA pochodzi z serwisu Robotyka.

Programistom z polskiego Centrum Rozwoju Oprogramowania ABB, Markowi Szlagorowi i Piotrowi Filipkowi, udało się znaleźć lukę w systemie zabezpieczeń kontrolera generatora energii, tym samym wygrywając jedną z kategorii drugiej edycji wydarzenia HackYeah, którego finał odbył się w dniach 24-25 listopada 2018 r. w Warszawie.

HackYeah to maraton informatyczny łączący konkurs, konferencję oraz wykłady dla deweloperów i programistów. Uczestnicy, w maksymalnie sześcioosobowych grupach, konkurowali ze sobą, rozwiązując zadania programistyczne wybrane z propozycji zgłoszonych przez firmy partnerskie.

Jednym z nich, przygotowanym przez firmę Horus Energia, było włamanie się do kontrolera generatora energii, aby sprawdzić jego poziom bezpieczeństwa i przekonać się, czy ktoś niepowołany może przejąć nad nim kontrolę. Z tym zadaniem postanowili się zmierzyć dwaj programiści z ABB.

Jak zaznacza Przemysław Zakrzewski, dyrektor polskiego Centrum Rozwoju Oprogramowania ABB, wygrana w hackatonie to potwierdzenie wysokich kompetencji pracowników ośrodka: – Jestem dumny z sukcesu naszych kolegów – wyróżnienie spośród 2500 programistów dowodzi, że nasi specjaliści są świetni w tym, co robią i potrafią tworzyć praktyczne rozwiązania, odpowiadające na rzeczywiste problemy klientów – mówi.

Jeden z laureatów nagrody, Marek Szlagor, na co dzień zajmuje się zabezpieczeniami do sieci energetycznych, a drugi, Piotr Filipek – systemem zbierającym dane z urządzeń. Choć  obszar ich pracy w ABB jest zbieżny z tematyką konkurencji, zwycięski duet zaznacza, że było to wymagające wyzwanie.

Partner konkurencji uważał, że system zabezpieczeń kontrolera generatora jest na wysokim poziomie i nie był pewien, czy ktokolwiek da radę znaleźć jakąś lukę. Nam, jako jedynemu zespołowi, udało się jednak tego dokonać – mówi Marek Szlagor.

“24 godziny spędzone na programowaniu to wyczerpująca praca, szczególnie, że był to też wyścig z czasem. Nie obyło się bez momentów zwątpienia, ale atmosfera hackatonu działała pobudzająco, a zwycięstwo w konkurencji na pewno wynagrodziło nam zmęczenie”  – podsumowuje Piotr Filipek.

Polskie Centrum Rozwoju Oprogramowania ABB (Common Development Center – CDC) wyznacza kierunki rozwoju nowych technologii oraz modeli biznesowych na światowych rynkach i zajmuje się wytwarzaniem komercyjnego oprogramowania dla klientów Grupy ABB na całym świecie. Wysoce wykwalifikowani specjaliści analizują i przewidują trendy rynkowe, tym samym projektując oprogramowanie odpowiadające potrzebom kontrahentów. Centrum jest jednym z dwóch światowych ośrodków, gdzie powstają rozwiązania optymalizujące pracę przemysłu oparte na cyfrowej platformie ABB AbilityTM.

ABB (ABBN: SIX Swiss Ex) jest technologicznym liderem w sieciach energetycznych, produktach elektryfikacji, automatyce przemysłowej, robotyce i systemach napędowych, obsługującym klientów z sektora użyteczności publicznej, przemysłu oraz transportu i infrastruktury na całym świecie. Kontynuując ponad 130-letnią historię innowacji, obecnie ABB tworzy przyszłość cyfryzacji w oparciu o dwie fundamentalne korzyści: dostarczanie energii elektrycznej z dowolnego źródła do dowolnego punktu poboru oraz automatyzacja przemysłu od etapu pozyskania zasobów naturalnych po gotowe wyroby. Jako sponsor tytularny Formuły E, w której startują wyłącznie sportowe samochody elektryczne, ABB przesuwa granice elektromobilności, wpływając na zrównoważoną przyszłość. Grupa ABB zatrudnia około 147 000 pracowników w ponad 100 krajach świata.

Źródło: new.abb.com/pl/

Artykuł Programiści ABB wśród zwycięzców największego stacjonarnego hackatonu na świecie pochodzi z serwisu Robotyka.

Założeniem grupy badawczej było stworzenie bardziej ogólnego systemu, który pozwoliłby SI uczyć się innych gier planszowych bez udziału człowieka. Efektem tego jest AlphaGo Zero – algorytm, który po zapoznaniu go z regułami takich gier jak szachy czy Shogi, jest w stanie opanować je do perfekcji w przeciągu jednego dnia. I to bez wprowadzania przykładowych rozgrywek do pamięci.

Byłoby jednak nadużyciem stwierdzenie, iż Google stworzył samodzielną formę inteligencji, która od teraz sama zacznie się wszystkiego uczyć, aby ostatecznie podbić świat. Szachy i Shogi to dość proste gry, biorąc pod uwagę stopień skomplikowania Go. Jednak przy tym, jak złożone są obecne strategiczne gry sieciowe, AlphaGo mógłby nie sprostać wprawionym, ludzkim graczom. A że poziom skomplikowania takich gier jest mniejszy niż koordynacja chodzenia, czy abstrakcyjne myślenie, widmo rewolucji robotów póki co nie wydaje się być realnym. Ponadto warto zwrócić uwagę na szybkość reakcji – dzień na nauczenie się gry planszowej to dość czasu, jednak co by się stało, gdyby SI miała podjąć decyzję natychmiastowo, bez analizowania całości posiadanych danych?

Pomimo to, co powyższe, pozostajemy pełni uznania dla DeepMind, ponieważ dzięki nim sztuczna inteligencja jest w stanie uczyć się już po wprowadzeniu minimalnej ilości danych. Może to mieć szczególnie zastosowanie przy autonomicznych pojazdach, które przy ograniczonej ilości danych będą w stanie uczyć się sposobów poruszania po pomniejszych drogach i bezdrożach.

Źródło: engadget.com

Artykuł Sztuczna Inteligencja pokonuje kolejne bariery pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł Już się zbliża! Kolejna, siódma edycja Festiwalu Robotyki Robocomp już 22 października pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł Wielki sukces Polaków na University Rover Challenge pochodzi z serwisu Robotyka.

Drużyny, które zakwalifikowały się do finału mają ponad 3 miesiące na to, aby przygotować swoje łaziki do zrealizowania zadań konkursowych. Specjalnie przygotowana do zawodów arena stanie się polem rywalizacji w czterech konkurencjach będących odbiciem rzeczywistych zadań wykonywanych przez łaziki na powierzchni Marsa.

 – Cieszymy się, że wyraźnie rosnąca popularność European Rover Challenge przekłada się na poziom zawodów. Otrzymaliśmy od prawie 60 zespołów dokumentacje projektowe spełniające wymogi stawiane przy poważnych, naukowych przedsięwzięciach. W finale zobaczymy najlepszych – mówi Łukasz Wilczyński z Europejskiej Fundacji Kosmicznej, dyrektor zawodów ERC.

Selekcja drużyn, które wezmą udział w zawodach już się zakończyła, natomiast wciąż trwa rekrutacja wystawców, którzy swoją działalność zaprezentują szerokiej publiczności w ramach strefy pokazów naukowo technologicznych w czasie ERC 2016. Od 10 do 12 września na publiczność wydarzenia czekać będą specjalnie przygotowane prezentacje naukowe, interaktywne zabawy i ciekawe pokazy technologiczne.

Trzecia edycja European Rover Challenge odbędzie się pod dachem Centrum Wystawienniczo – Kongresowego w Jasionce, w województwie podkarpackim. To największe wydarzenie kosmiczno-robotyczne w Europie dedykowane jest w równym stopniu szerokiej publiczności i młodym inżynierom. W ciągu dwóch poprzednich odsłon, w ERC uczestniczyło łącznie ponad 50 tysięcy widzów. Wydarzeniu towarzyszyć będzie również konferencja dotycząca robotyki kosmicznej oraz specjalne warsztaty wspierające dalszy rozwój zespołów konstruktorów.

Pełna lista zakwalifikowanych oraz więcej informacji na stronie www.roverchallenge.eu.
____________________

Kontakt dla mediów:

Magda Worytko
Tel.: 666 300 014
Email: m.worytko@planetpr.pl

Źródło: http://roverchallenge.eu/

Artykuł Ponad 450 konstruktorów z całego świata na zawodach ERC pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł W labiryncie sztucznej inteligencji pochodzi z serwisu Robotyka.