robotyka – Robotyka

Robot PixelPaint artystycznie maluje samochód

Kuba Łozowski — Mon, 16 May 2022 08:36:22 +0000

05/16/2022

Robot PixelPaint firmy ABB jako pierwszy na świecie odtwarza abstrakcyjne dzieło sztuki, nanosząc je na samochód. Technologia głowicy malarskiej zapewnia niespotykaną dotąd precyzję i elastyczność, a jednocześnie zapewnia bardziej zrównoważony i wydajny sposób malowania.

Pierwszy na świecie samochód artystycznie pomalowany przez robota powstał dzięki ABB. Firma nawiązała współpracę z dwoma światowej sławy artystami. Ośmioletnim Advaitem Kolarkarem z Indii, a także kolektywem projektantów cyfrowych Illusorr z Dubaju. Technologia PixelPaint firmy ABB, bez udziału człowieka, odtworzyła monochromatyczny wzór Advaita, jak również trójkolorowe wzory geometryczne Illusorru.

Firma ABB aby stworzyć samochód artystyczny odnowiła SUV-a Volkswagena. To pojazd uszkodzony podczas katastrofalnych powodzi w Niemczech latem 2021 roku. Jego recykling potwierdza zaangażowanie ABB w zrównoważony rozwój wszędzie tam, gdzie jest to możliwe.

Robot PixelPaint spełnia wymagania zrównoważonego rozwoju

Roboty malarskie IRB 5500 firmy ABB wyposażone są w 1000 dysz w głowicy drukującej, dlatego technologia jest w stanie wykonać bardzo złożone prace w czasie krótszym niż 30 minut. PixelPaint charakteryzuje się niespotykaną dotąd precyzją i szybkością. Pozwala na uchwycenie misternych, wyszukanych szczegółów, które byłyby niemożliwe do osiągnięcia ręcznie.

Technologia PixelPaint zwiększa zrównoważony charakter produkcji, eliminując konieczność stosowania materiałów maskujących i dodatkowej wentylacji. Występuje przez to mniejsza emisja zanieczyszczeń, jednocześnie pozwalając na zaoszczędzenie wody oraz energii. Głowica malarska, koordynowana przez oprogramowanie RobotStudio firmy ABB, bardzo dokładnie przylega do karoserii pojazdu. Zapewnia naniesienie 100% farby na samochód bez unoszących się w powietrzu mgiełek. Różne kolory farby są nakładane szybko, a produkt przechodzi przez malarnię tylko raz. Dla producentów samochodów może to oznaczać skrócenie czasu produkcji o połowę i obniżenie kosztów nawet o 60 procent.

Innowacyjny proces nakładania farby w produkcji motoryzacyjnej

Technologia odzwierciedla rosnące zapotrzebowanie na trwałą personalizację w przemyśle motoryzacyjnym, szczególnie w zakresie lakierów zewnętrznych. Wielokolorowe malowanie samochodów było tradycyjnie pracochłonnym i kosztownym procesem, obejmującym wiele etapów maskowania i demaskowania. Tymczasem technologia ABB pozwala na kolorowe, jak również dokładne odwzorowanie dowolnego wzoru.

Starannie kontrolowana farba jest szybko nakładana w jednym cyklu. Ten przełom w automatyzacji procesu lakierowania otwiera drzwi do specjalistycznych i spersonalizowanych projektów na rynku motoryzacyjnym.

“Technologia PixelPaint firmy ABB to coś więcej niż ewolucja – to rewolucja. Jest to doskonały przykład tego, jak robotyka i nasze oprogramowanie RobotStudio® mogą nie tylko utorować drogę do bardziej zrównoważonej produkcji, ale także doskonale odwzorować delikatne dzieła sztuki, które celebrują oryginalność i piękno ludzkiego ducha. W czasach, gdy konsumenci chcą bardziej spersonalizowanych produktów, PixelPaint zmienia postać rzeczy i pozwala na odtworzenie dowolnego wzoru w sposób zarówno trwały, jak i niedrogi”, mówi Sami Atiya, dyrektor biznesu Robotyki i Automatyki Dyskretnej ABB.

ABB jest liderem w rozwoju zasad inteligentnej produkcji i technologii wspierających globalny przemysł motoryzacyjny, który przechodzi jeden z najbardziej znaczących okresów transformacji w najnowszej historii. Transformacja ta doprowadzi do wykorzystania większej liczby robotów w połączeniu z innymi technologiami, w tym z autonomicznymi robotami mobilnymi (AMR). Pozwoli to klientom ABB z branży motoryzacyjnej zoptymalizować dostawy komponentów w swoich zakładach. Połączyć zintegrowane, skalowalne, modułowe komórki produkcyjne typu PixelPaint, które zapewnią elastyczność niezbędną do zaspokojenia zmiennych poziomów popytu.

Artyści biorący udział w projekcie

fot. Advait Kolarkar obserwuje prace PixarPaint malującego samochód

Advait Kolarkar

Młody artysta ma zaledwie osiem lat, a jego prace plastyczne, kalejdoskopowe i abstrakcyjne, cieszą się międzynarodowym uznaniem. Stosuje różne kształty, skomplikowane wzory i śmiałe plamy przeplatających się linii. W dniach 12-22 maja 2022 roku, w londyńskiej Gagliardi Gallery, odbędzie się wystawa zebranych prac Advaita, w tym części robota ABB – samochodu artystycznego.

Illusorr

To międzynarodowy kolektyw projektantów cyfrowych z siedzibą w Dubaju. Zespół twórców wywodzi się z awangardowego sektora architektury i wzornictwa. Ich cyfrowe projekty są inspirowane mieszanką natury i science fiction.

Ian Callum

Brytyjski projektant samochodów, który pracował dla firm Ford, TWR, Aston Martin i Jaguar Land Rover. Przez 20 lat był dyrektorem ds. wzornictwa w Jaguar Land Rover, gdzie zaprojektował między innymi modele X-Type, XJ, S-Type, F-Pace i I-Pace. W 2006 roku został uhonorowany nagrodą Royal Designer for Industry (RDI) przyznawaną przez Royal Society of Arts. Został mianowany Komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE) w rocznicę urodzin w 2019 r. za zasługi dla brytyjskiego przemysłu samochodowego. W tym samym roku założył własną firmę CALLUM, przede wszystkim zajmującą się projektowaniem samochodów i produktów.

Biznes Robotyki i Automatyki Dyskretnej ABB

Biznes Robotyki i Automatyki Dyskretnej w ABB jest pionierem w dziedzinie robotyki, automatyki maszynowej, a także usług cyfrowych, dostarczającym innowacyjne rozwiązania dla wielu różnych branż, w tym motoryzacyjnej, elektronicznej i logistycznej. Jako jeden z największych na świecie producentów robotów i automatyki maszynowej dostarczył ponad 500 000 rozwiązań z zakresu robotyki. Ich klientami są przedsiębiorstwa różnej wielkości, które wspiera w transformacji dążącej do stworzenia fabryk przyszłości, złożonych z połączonych i współpracujących ze sobą elementów. Dąży do zwiększenia produktywności oraz elastyczności aby uprościć procesy, jak również poprawić jakość produkcji. Biznes Robotyki i Automatyki Dyskretnej ABB zatrudnia ponad 10 000 pracowników w ponad 100 zakładach w 53 krajach.

źródło: ABB

Przeczytaj też o pierwszych zawodach marsjańskich łazików European Rover Challenge zorganizowanych w Polsce. W tym roku, we wrześniu, odbędzie się ich kolejna edycja w Kielcach.

Artykuł Robot PixelPaint artystycznie maluje samochód pochodzi z serwisu Robotyka.

Zrobotyzowane wózki inwalidzkie ułatwią przemieszczanie

Kuba Łozowski — Fri, 13 May 2022 12:04:40 +0000

05/13/2022

Zrobotyzowane wózki inwalidzkie mogą wkrótce być w stanie płynnie i bezpiecznie poruszać się w tłumie. W ramach CrowdBot, projektu finansowanego przez UE, naukowcy EPFL badają kwestie techniczne, etyczne i bezpieczeństwa związane z tego rodzaju technologią. Celem projektu jest docelowa pomoc niepełnosprawnym w łatwiejszym poruszaniu się.

Kupujący na cotygodniowym targu outdoorowym w Lozannie mogli w ciągu ostatnich kilku tygodni natknąć się na jeden z wynalazków EPFL – stojący wózek inwalidzki. Jest to nowomodne urządzenie, które jest częściowo wózkiem inwalidzkim, a częściowo robotem. Jest on używany przez naukowców z Laboratorium algorytmów uczenia się i systemów (LASA) EPFL do testowania technologii. Projekt CrowdBot kierowany jest przez INRIA i obejmującego konsorcjum siedmiu organizacji badawczych, w tym EPFL.

Projekt otrzymał dofinansowanie z unijnego programu Horyzont 2020 w dziale Technologii Informacyjnych i Komunikacyjnych (ICT). CrowdBot ma na celu przetestowanie technicznych i etycznych aspektów robotów poruszających się po zatłoczonych obszarach. Roboty te mogą być humanoidami, robotami usługowymi lub robotami pomocniczymi.

„Wiele słyszy się o samojezdnych samochodach, ale nie o robotach, które mogą poruszać się wśród pieszych” – mówi Aude Billard, szef LASA. „Jednak technologia robotyki wyraźnie zmierza w tym kierunku, więc musimy teraz zacząć myśleć o wszystkim, co będzie implikować”.

Wiele możliwych scenariuszy

Wśród różnych badanych zagadnień najbardziej oczywistym jest bezpieczeństwo użytkowników robotów i osób w ich pobliżu. Naukowcy z LASA odkryli, że istniejące przepisy nie odnoszą się do tego problemu i zaczęli przyglądać się wszystkim możliwym zagrożeniom, w tym ryzyku kolizji z człowiekiem.

fot. Qolo umożliwia użytkownikowi łatwe przechodzenie z pozycji siedzącej do stojącej

Do przeprowadzenia oceny ryzyka naukowcy wybrali robota o nazwie Qolo – skrót od Quality of Life with Locomotion. Qolo został pierwotnie opracowany na Uniwersytecie Tsukuba w Japonii i ma służyć jako stojący wózek inwalidzki dla osób niepełnosprawnych. Zawiera dwa zmotoryzowane koła i pasywny egzoszkielet, który umożliwia użytkownikowi łatwe przechodzenie z pozycji siedzącej do stojącej.

Zespół LASA przeprowadził testy zderzeniowe swojego Qolo w Bernie.

„Przeprowadziliśmy testy z dwoma rodzajami manekinów, ponieważ wpływ kolizji może się różnić w zależności od wzrostu osoby”, mówi Diego Paez, stażysta w LASA. „Na przykład u dzieci najbardziej wrażliwym obszarem jest głowa, podczas gdy u kobiet w ciąży jest to brzuch”.

Naukowcy odkryli, że kolizje nawet przy niskich prędkościach robota, na przykład poniżej 6 km/h, mogą powodować poważne obrażenia. To sprawia, że zapobieganie tym kolizjom jest jeszcze ważniejsze.

Aktywny system nawigacji

Pierwszym krokiem było zmodyfikowanie Qolo tak, aby mógł analizować i reagować na swoje otoczenie. Naukowcy wyposażyli robota w różne czujniki, w tym kamery z przodu i system Lidar z laserami z przodu i z tyłu. „Ważne jest, aby robot miał widok 360° na otoczenie, aby mógł omijać przeszkody przed nim i za nim. Musi również wiedzieć, co się za nim kryje, na wypadek gdyby musiał szybko się cofnąć, aby uniknąć kolizji” – mówi Paez. „System Lidar wykrywa wszelkiego rodzaju przeszkody, a kamery informują robota, czy przeszkody to piesi”.

Zespół zainstalował również zderzaki z przodu Qolo. „Zderzaki informują robota, że wchodzi w kontakt z czymś i mierzą siłę nacisku, dzięki czemu maksymalna siła może być utrzymywana na bardzo niskim poziomie, podczas gdy robot nadal się porusza”, mówi Paez. Innymi słowy, Qolo nie jest zaprogramowany do zatrzymania się, jeśli uderzy w przeszkodę, ale raczej do poruszania się wokół niej. „Nagłe zatrzymanie się w środku tłumu może być jeszcze bardziej niebezpieczne dla osób znajdujących się blisko robota” – mówi.

fot. Badania firmy EPFL

Dane z czujników Qolo są połączone z algorytmami wykrywania i śledzenia ludzi. Mogą oszacować, ile osób znajduje się wokół robota i w jakich kierunkach się poruszają. Badacze LASA opracowali specjalny algorytm nawigacyjny dla Qolo, który pozwala mu określić najlepszą ścieżkę do obrania. Zaledwie kilka milisekund, co oznacza, że może szybko reagować w tłumie.

Przewidywanie nieprzewidywalnego

Pomimo zaawansowania technologicznego inżynierów, ich robot nie jest w stanie (jeszcze) przewidzieć nagłych ruchów, takich jak szybkie zmiany kierunku. „Nie możemy tak naprawdę symulować tego, co ludzie zrobią w różnych sytuacjach, ponieważ każdy reaguje inaczej. Dlatego musimy przetestować Qolo w rzeczywistych warunkach” — mówi Paez. Dlatego próba przebiega na otwartym rynku w Lozannie.

Tam inżynierowie mogą uzyskać cenną informację zwrotną na temat wszystkich systemów robota – od sprzętu po algorytmy – oraz doświadczenia użytkownika. Wstępne wyniki są obiecujące; piesi wydają się zachowywać normalnie wokół maszyny, co jest dużym plusem przy gromadzeniu danych. „Nadal musimy przeanalizować dane, ale wydaje się, że pół-autonomiczny wymiar robota działa dobrze”, mówi Paez. Billard dodaje: „Użytkownicy kierują Qolo, poruszając swoim torsem, aby wskazać kierunek, w którym należy iść. Jeśli nagle pojawi się przeszkoda, robot zareaguje natychmiast, aby ją ominąć. Tego rodzaju wspomagana nawigacja może być prawdziwą zaletą dla osób niepełnosprawnych.”

Świadomość ryzyka

Na naszych drogach i chodnikach możemy zobaczyć coraz więcej takich urządzeń, jak na przykład roboty dostawcze. Wynika to z szybkiego rozwoju w świecie robotyki. Zespół LASA podkreśla jednak jeden kluczowy punkt: konieczne będzie opracowanie skutecznych sposobów minimalizowania prawdopodobieństwa kolizji i innych wypadków. „Testy zderzeniowe wykazały, że ryzyko obrażeń może być wysokie i czasami przekracza to, co jest dopuszczalne dla samochodów”, mówi Paez.

„Teraz musimy popracować nad systemem sterowania, aby złagodzić to ryzyko, czy to poprzez zmniejszenie prędkości robota, czy poprawę jego zdolności amortyzowania wstrząsów”, mówi Billard. „I bardzo ważne jest, aby te ustalenia zostały uwzględnione w przyszłym prawodawstwie. Przepisy te mogą obejmować ustalanie ograniczenia prędkości dla robotów pomocniczych, takich jak Qolo, lub ograniczanie zdolności niektórych rodzajów pojazdów, takich jak roboty dostawcze, do działania w obszarach o dużym natężeniu ruchu”.

Zobacz też: Jak łóżko może zmienić się w wózek inwalidzki

Artykuł Zrobotyzowane wózki inwalidzkie ułatwią przemieszczanie pochodzi z serwisu Robotyka.

Poradnik: Ile osi potrzebuje mój robot?

root — Fri, 14 Jan 2022 10:00:00 +0000

Każdy zainteresowany robotyką lub zamierzający wdrożyć roboty w swoim zakładzie pracy, zastanawiał się pewnie nie raz nad tym, ile osi takowe rozwiązanie posiadać powinno. Wszak wraz ze wzrostem liczby osi rośnie skomplikowanie układu, a razem z nim i cena samego robota. Większość robotów posiada w granicach od trzech do siedmiu osi i dlatego też w poniższym artykule zaprezentujemy możliwości właśnie takich rozwiązań.

Czym jest oś robota?

Gdy mówimy o liczbie osi robota odnosimy się do jego stopni swobody, czyli płaszczyzn, w której dany robot może wykonać ruch manipulatorem. W przypadku robota o trzech stopniach swobody, może on operować w płaszczyznach X-Y-Z. Jednakże nie może on pochylać się ani obracać wokół osi pionowej. Wraz ze wzrostem liczby stopni swobody robot zyskuje możliwość docierania do większej ilości punktów w przestrzeni wokół siebie.

Aby rozpoznać ilość osi danego robota powinniśmy policzyć jego silniki. Zazwyczaj są one zabudowane i zgrabnie zintegrowane z ramą, przez co dostrzeżenie ich może być niemożliwe. Co do zasady producenci zasłaniają je pokrywami z widocznymi śrubami, dzięki czemu serwisant może mieć nieskrępowany dostęp do silnika, więc w razie niewidocznych silników, należy sugerować się liczbą pokryw. Będzie to dokładniej wyjaśnione na przykładzie poniżej.

Należy pamiętać, że jest niemal niemożliwe rozbudowanie robota o kolejne osie, a sprzedawane produkty są wysoce przystosowane wyłącznie do wykonywania pracy zgodnej z liczbą ich zasadniczych stopni swobody. Także pamiętajcie o tym, że w obliczu skomplikowanego zadania przewidzianego dla robota, należy z góry zakładać wybór układu o większej ilości osi.

Poniżej znajduje się zestawienie najbardziej popularnych rodzajów robotów, sklasyfikowanych po liczbie stopni swobody. Zaznaczamy, że jest to lista orientacyjna, a przyjmowane rozwiązania mogą się wyraźnie różnić pomiędzy robotami oferowanymi przez różnych producentów.

Trzy osie (3-axis)

Roboty trzyosiowe, zwane również kartezjańskimi lub scara, mogą zostać porównane do frezarki CNC lub drukarki 3D. To roboty które umożliwiają poruszanie się manipulatora w trzech osiach, przy wykorzystaniu trzech odrębnych silników. Ten typ robota znajdzie zastosowanie przy prostych działaniach typu pick-and-place, gdzie detale nie będą obracane a różnica między pozycją początkową i końcową zajdzie wyłącznie w płaszczyźnie X-Y. Dobrym przykładem robota trzyosiowego w kontekście możliwości przemieszczania przedmiotów, są żurawie stosowane w stoczniach.

Cztery osie (4-axis)

Czteroosiowy robot pozwoli wykonywać te same operacje, co robot o trzech osiach, dodając możliwość obrotu manipulatora. Do tej grupy robotów możemy zaliczyć rozwiązania typu scara oraz delta. Posługując się czterema silnikami, robot może nie tylko przemieszczać detale, ale także nadawać im właściwą orientację. Jest to niezbędne, jeżeli np. robot przekłada detale między dwoma taśmociągami, gdzie odpowiednie ułożenie i zorientowanie przedmiotu jest kluczowe.

Pięć osi (5-axis)

Roboty pięcioosiowe są zbliżone konstrukcją do tego, co powszechnie jest postrzegane w uproszczeniu jako “robot przemysłowy”. Po robotach sześcioosiowych jest to najczęściej wykorzystywany typ robota w przemyśle. Nie dość że robot o pięciu stopniach swobody może poruszać się w osiach X-Y-Z, to sam manipulator może być obracany w osi Z-Y. Dzięki temu robot ten staje się niezwykle uniwersalnym narzędziem, skrojonym na miarę wielu rozwiązań. Jednak brak możliwości obrotu manipulatora w osi X powoduje, że ma on swoje ograniczenia.

Sześć osi (6-axis)

To typ robota obecnie najczęściej spotykany w przemyśle. Dzięki sześciu stopniom swobody sam robot może bez ograniczeń poruszać się w trzech osiach, mogąc przy tym dowolnie obracać manipulatorem. Zapewnia do efektywny dostęp do dowolnego punktu w przestrzeni wokół robota, ograniczonej jedynie zasięgiem jego ramion. Dobrym przykładem są rozwiązania proponowane przez Universal Robots – na zdjęciu widać wyraźnie pokrywy w niebieskim odcieniu, zakrywające silniki, które pozwalają ocenić liczbę stopni swobody.

Siedem osi (7-axis)

Ze względu na szerokie możliwości zastosowania robotów sześcioosiowych, posiadanie siódmego stopnia swobody staje się fakultatywne. Dodanie kolejnej osi nie zwiększa promienia, w którym dany robot może pracować, jednak efektywnie zwiększa ilość ustawień osi, przy pomocy których robot może umieścić manipulator w danym punkcie w przestrzeni. Pozwala to uniknąć punktów osobliwych, które dzięki zastosowaniu siódmej osi można z powodzeniem omijać. Dobrym przykładem są tu roboty marki Yaskawa z serii SDA.

Większa ilość osi

Zazwyczaj mowa jest o 12 lub 13 punktach swobody. Oznacza to tyle, że dwa roboty mogą zostać połączone celem otrzymania robota o dwóch “rękach”. Jeżeli platforma, na której zostały umieszczone owe ręce posiada możliwość obrotu, możemy mówić o robocie trzynastoosiowym. Ten rodzaj robotów jest coraz częściej spotykany, lecz nadal znacznie ustępuje popularnością robotom sześcioosiowym. Dobrym przykładem robota dwunastoosiowego jest ABB YuMi.

Źródło: robohub.org

Artykuł Poradnik: Ile osi potrzebuje mój robot? pochodzi z serwisu Robotyka.

Elektroniczny nos zidentyfikuje źródło przykrych zapachów

Mateusz Tomanek — Wed, 17 Nov 2021 13:34:05 +0000

11/17/2021

Inżynierowie z Hiszpanii stworzyli elektroniczny nos, który jest w stanie rozpoznać zapach nieczystości pochodzący z oczyszczalni ścieków. Problem ten jest o wiele bardziej poważny niż może się wydawać.

Problem zapachów wydobywających się z oczyszczalni ścieków doskonale rozumieją osoby, które mieszkają w okolicy tego typu zakładów. Obecne metody badania zapachów nie pozwalają jednak na szybkie i sprawne zlokalizowanie źródła odoru.

Elektroniczny nos skonstruowany przez Hiszpanów jest w stanie mierzyć różnego rodzaju zapachy i ich koncentracje. Dzięki temu jest w stanie tworzyć mapę zapachów wydobywających się z fabryk w czasie rzeczywistym. Obecnie poziom zanieczyszczenia zapachem mierzy się przy pomocy Olfaktometru – jest to urządzenie przyrząd do ilościowych porównań intensywności zapachów. Za jego pomocą pracownicy laboratoriów badają skład próbek zapachów z fabryk. Jednakże proces ten jest kosztowny, powolny i nie pozwala na szybkie zlokalizowanie źródła zapachu.

Śmierdzący problem

„Mieszkam dwa kilometry od oczyszczalni ścieków i od czasu do czasu zdarza się, że zapach z niej wydobywający się jest tak intensywny, że nie można nawet okna otworzyć. Wystawianie się na działanie takich zapachów ma konsekwencje zdrowotne dla ludzi” – powiedział współtwórca urządzenia, Santiago Marco z Katalońskiego Instytutu Bioinżynierii.

Aby skuteczniej monitorować zapachy emitowane przez oczyszczalnie ścieków Marco i jego podopieczni zaprojektowali przenośny elektroniczny nos, który analizuje zapachy za pomocą algorytmów sztucznej inteligencji. Praca jaką musieli wykonać była wręcz tytaniczna. Marco wraz z innymi inżynierami zbierał próbki powietrza wokół oczyszczalni ścieków i następnie „trenował” elektroniczny nos. W ten sposób urządzenie jest w stanie rozpoznać między innymi siarkowodór, amoniak czy wydzielający wyjątkowo nieprzyjemny zapach dwutlenek siarki. Nos jest także wyposażony w sensor, który rozpoznaje dwutlenek węgla, którego obecność wskazuje na działanie bakterii. Co ciekawe w warunkach laboratoryjnych e-nos skonstruowany przez Hiszpanów osiąga czułość zbliżoną do ludzkiego nosa.

CZYTAJ WIĘCEJ: Weź udział w konkursie: Keep Safe with Mitsubishi Electric – Robotyka

Testy e-nosa odbyły się w średniej wielkości oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na południu Hiszpanii między styczniem, a czerwcem tego roku. Nos został zainstalowany na dronie, który wykonywał loty wokół zakładu. Urządzenie zasysa powietrze za pomocą specjalnej rury, które trafia potem do analizatora.

Elektroniczny kontra ludzki

„To co było i właściwie jest największą trudnością, to fakt, że ludzki zmysł powonienia jest trudny do zdefiniowania. Staraliśmy się nie tylko dokładnie określić ilość składników danego zapachu, ale także określić intensywność tego zapachu w odniesieniu do naszej ludzkiej percepcji” – powiedziała współautor, Maria Deseada Esclapez.

Wyniki analizy e-nosa pokazały, że w 10 na 13 przypadków była ona zgodna z badaniami przeprowadzanymi w laboratorium. Dzięki umieszczeniu elektronicznego nosa na dronie naukowcy mogli określić intensywność zapachu.

„Jesteśmy zadowoleni z uzyskanych wyników, ale mamy równocześnie świadomość, że potrzebne są dalsze prace nad e-nosem” – powiedział Marco.

W przyszłości konstruktorzy chcą zmniejszyć wagę elektronicznego nosa i ustandaryzować proces analizy zapachów. Ponadto w przyszłości urządzenie będzie analizowało zapachy biorąc pod uwagę temperaturę, wilgotność oraz inne czynniki środowiskowe.

Źródła: techxplore, spectrum IEEEE, phys.org

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł Elektroniczny nos zidentyfikuje źródło przykrych zapachów pochodzi z serwisu Robotyka.

#RoboTemat: W Lublinie powstają roboty dostarczające posiłki

Mateusz Tomanek — Wed, 17 Nov 2021 07:50:22 +0000

Szymon Szostak jest jednym z konstruktów robota o wdzięcznej nazwie Mateusz. Jest to prototyp robota, który będzie w przyszłości pracował jako dostawca posiłków. Czy osoby pracujące jako dostawcy jedzenia muszą bać się więc o swoje posady? Nie mamy optymistycznej odpowiedzi, ponieważ uważamy, że już niedługo takie maszyny zastąpią ludzi.

Na ulicach Lublina pojawił się nowy dostawca jedzenia. Jest nim robot Mateusz, który został zbudowany przez tamtejszych konstruktorów. Jeden z nich – Szymon Szostak opowiedział o nam o tej osobliwej konstrukcji.

Mateusz Tomanek, robotyka.pl: Jak wyglądają prototypy waszych robotów?

Pierwszy prototyp naszego robota nazwaliśmy Mateusz i jest to faktycznie jego pierwsza wersja, która zresztą już jeździ po Lublinie. Jest to robot czterokołowy, który budowaliśmy od połowy sierpnia mniej więcej. Jest to robot, którym można sterować z dowolnego miejsca na Ziemi. W tym momencie projektujemy również drugą wersję naszego robota, który będzie wyposażony już w sześć kół dzięki czemu będzie radził sobie lepiej na trudnym terenie. Także zwiększy jego zasięg

Szymon Szostak: Kiedy powstanie druga wersja?

Chcemy, żeby drugi robot został zbudowany jeszcze w tym miesiącu. Budując drugiego robota korzystamy z doświadczeń, które zebraliśmy budując pierwszą wersję.

Wasz robot określany jest mianem półautonomicznego, co to oznacza?

Nasz robot analizuje obraz jeśli chodzi o ścieżki rowerowe. Jest w stanie jechać po ścieżce rowerowej, ponieważ jest ona dość mocno odgrodzona od chodnika i jest dobrze oznaczona, co na tym poziomie konstrukcji jest szalenie ważne. Nasz robot nie jest w stanie jeszcze jeździć swobodnie po chodnikach. Kiedy robot ma przejechać przez przejście dla pieszych lub przez jakieś miejsce mniej czy słabiej oznaczone, to wtedy jest sterowany przez operatora.

Czy krawężniki w miastach będą stanowić duży problem dla waszych robotów?

Same krawężniki nie powinny być przeszkodą. Jednak zgadzamy się, że w mieście może pojawić się wiele przeszkód, z którymi robot Mateusz nie będzie sobie w stanie samodzielnie poradzić. Dlatego nasz kolejny robot będzie wyposażony w sześć kół, ponieważ one pomogą mu w takich przypadkach. Trzeba też zauważyć, że miasta są coraz bardziej przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych, co też jest ułatwieniem dla takich robotów.

A jak wasze roboty będą sobie radzić z ruchem pieszym?

W tym momencie operator widzi całe otoczenie robota i może nim sterować w razie napotkania pieszego. W pełni autonomiczna wersja naszego robota będzie posiadała algorytmy sztucznej inteligencji, które pozwolą wykryć stojącego przed robotem przechodnia. W przypadku, kiedy osoba będzie zbyt blisko robota, to on po prostu zwolni jazdę. Jeśli odległość między człowiekiem, a robotem będzie bezpieczna, to robot ominie taką osobę.

A czy robot będzie w stanie rozpoznać czerwone światło dla pieszych?

Tak. W momencie zbliżania się do przejścia dla pieszych operator będzie wykonywał manewr przejazdu przez przejście. W kolejnych etapach rozwoju naszego robota będziemy wprowadzać kolejne sieci neuronowe, które będą analizować jakie jest światło, a także dźwięk.

Dźwięk?

Tak, ponieważ często światła na przejściach dla pieszych wyposażone są w sygnały dźwiękowe przeznaczone dla osób niewidomych. Więc to też będziemy brali pod uwagę w przyszłości. Tutaj chciałbym zwrócić uwagę, że chodzi nam głównie o bezpieczeństwo innych użytkowników dróg i chodników.

Kluczową sprawą w odniesieniu do komercyjnego wykorzystania takiego robota jest jego zasięg.

Robot jest w stanie jeździć od 10 do 12 godzin. Trudno nam na razie określić jaka będzie przybliżona droga jaką nasz robot będzie w stanie pokonać, ponieważ nie mamy jeszcze wszystkich danych. Nie wiemy na przykład ile robot będzie musiał czekać na odbiór zamówienia. W tym momencie mogę jednak zdradzić, że nasza konstrukcja jest modułowa czyli można go bez problemu doposażyć w kolejną baterię i zwiększyć jego zasięg. To działa oczywiście w dwie strony.

Drugim kluczowym elementem dla przedsiębiorców jest udźwig waszego robota.

Zgadza się. W tym momencie „lekką rączką” jest w stanie przewieźć ciężar o wadze 15 kilogramów. Jednak tak naprawdę, gdyby usiadł na nim człowiek, to jest go również w stanie przewieźć. Oczywiście jest to test trochę bardziej ekstremalny, ponieważ przeznaczeniem robota jest przewożenie jedzenia, a nie ludzi (śmiech)

Czy zamierzacie produkować Wasze roboty na skalę masową?

Jak najbardziej. Mamy w tym momencie pierwszą wersję robota i pracujemy nad drugą, która zresztą także ulegnie pewnym zmianom, ponieważ cały czas chcemy ulepszać naszego robot. W przyszłym roku mamy zamiar zbudować czterdzieści takich robotów i uruchomić je w kilku polskich miastach. Plany są więc spore. Co ciekawe nasz pierwszy robot już działa biznesowo. Zrobił on już pierwsze dziesięć dostaw z restauracji do klienta więc to już działa. Na naszej stronie można się zapisać na taką dostawę i na własnej skórze przekonać się tak to wygląda. Wtedy umawiamy się na konkretną godzinę, a my dowozimy jedzenie za pomocą robota. To oczywiście jest wszystko w fazie testów więc kolejne wersje będą z pewnością lepiej działały.

Dziękuję za rozmowę

Dziękuję również.

https://deliverycouple.com/

https://www.facebook.com/deliverycouple

https://www.instagram.com/deliverycouple/

https://www.linkedin.com/company/deliverycouple/

Artykuł #RoboTemat: W Lublinie powstają roboty dostarczające posiłki pochodzi z serwisu Robotyka.

Robot, który pomaga walczyć z emisją dwutlenku węgla

Mateusz Tomanek — Mon, 15 Nov 2021 12:45:41 +0000

11/15/2021

Robot nazwany Benthic Rover II został stworzony w Instytucie nauk o wodzie w Monterey. Jego przeznaczeniem jest badanie dna morskiego oraz oceanicznego w celu monitorowania poziomu zanieczyszczenia dwutlenkiem węgla.

Ocieplenie klimatu, które obecnie obserwujemy w dużej mierze „zawdzięczamy” emisji gazów cieplarnianych. Wśród nich prym wiedzie dwutlenek węgla dlaczego badanie jego obecności w różnych miejscach naszej planety jest szczególnie ważne. Naukowcy i inżynierowie z Instytucie nauk o wodzie w Monterey (MBARI) postanowili rozpocząć monitorowanie poziomu zanieczyszczenia dwutlenkiem węgla morza i oceany.

Dwutlenek węgla głęboko na dnie

Okazuje się, że dwutlenek węgla, którego poziom z powodzeniem jesteśmy w stanie mierzyć w powietrzu dostaje się także do wody. Naukowcy chcieli więc dowiedzieć się jak CO2 wpływa na obecne w wodzie życie. Benthic Rover II to autonomiczny robot, który jest w stanie pomóc naukowcom w odpowiedzeniu na te i inne pytania. Robot ten jest w stanie zanurzyć się na głębokość 4 tys. metrów i przeprowadzić potrzebne pomiary.

Benthic Rover II będzie pracował na dnie oceanu przez dłuższy czas i dzięki niemu dowiemy się jaką dokładnie rolę pełnią oceanu w obiegu dwutlenku węgla w ziemskiej atmosferze. Zebrane przez robota informacje przyczynią się także do lepszego zrozumienia jak zmiany klimatu wpływają na morza i oceany.

„Pierwsze sukcesy tego podwodnego robota pozwalają nam na jego długofalową eksploatację. Chcemy dowiedzieć się jakie są zależności między dnem morskim, a kolumnami wody, które się nad nim znajdują. Zrozumienie mechanizmów, które tam działają jest kluczowe, żeby w pełni zrozumieć działanie gazów cieplarnianych na naszą planetę. Bez tego robota nie byłoby to możliwe” – powiedział Ken Smith, z MBARI.

Dwutlenek węgla badany przez robota

Dlaczego akurat musimy badać dno oceaniczne w celu monitorowania poziomu dwutlenku węgla? I to jeszcze do tego za pomocą robota? Roboty są nieodzowne w tego typu przedsięwzięciach przede wszystkim ze względu na wysokie ciśnienie tam panujące.

Samo dno oceanu nie jest nam ludziom znane w dostateczny sposób. Część naukowców twierdzi nawet, że więcej wiemy o powierzchni księżyca niż o dnie oceanów na Ziemi. Co jednak nie powinno dziwić, ponieważ mniemam, że na dnie oceanów jednak dzieje się więcej niż na powierzchni naszego naturalnego satelity. Dno morza czy oceanu może wydawać się pozbawione kontaktu z wodami, która znajdują się bliżej powierzchni, ale w rzeczywistości sprawa wygląda nieco inaczej. Przede wszystkim na dno opadają wszystko co kiedyś żyło i zamieszkiwało wody zbliżone do powierzchni zbiornika. Wszystkie obumarłe zwierzęta i rośliny opadają na dno więc przeszukując dno możemy dowiedzieć się m.in. o zmianie poziomu emisji dwutlenku węgla na przestrzeni wielu lat.

CZYTAJ WIĘCEJ: Weź udział w konkursie: Keep Safe with Mitsubishi Electric – Robotyka

Robot Benthic Rover II jest dla naukowców takich jak Ken Smith szczególnie ważny i szalenie pomocny. Wcześniej naukowcy mogli polegać na stacjonarnych instrumentów badawczych, które mogli używać w miejscu badania przez kilka dni. Jednak postęp w robotyce sprawił, że badania dna morskiego mogły „ruszyć z kopyta”.

Benthic Rover II jest efektem współpracy inżynierów oraz naukowców, którzy pracowali pod wodzą Kena Smitha oraz Alanę Sherman. Maszyna jest tak zaprojektowana, że jest w stanie wytrzymać trudne warunki panujące na dnie takie jak: niska temperatura, korozja czy wysokie ciśnienie. Konstrukcja zbudowana jest z odpornego na korozję tytanu, plastiku oraz specjalnej syntetycznej pianki, dzięki której robot jest odporny na wysokie ciśnienie.

„Oprócz oczywistych trudności na jakie napotkaliśmy tworząc naszego robota problem stanowiło stworzenie oprogramowania. Musieliśmy praktycznie od podstaw zaprojektować komputer sterujący robotem oraz jego oprogramowanie. Jest to tyle ważne, że przecież tam na dole nie będzie nikogo, kto będzie mógł wcisnąć przycisk reset, prawda? Innym problemem było źródło zasilania. Benthic Rover II ma pracować na dnie przynajmniej rok więc jego instrumenty musiały pobierać ekstremalnie mało energii. Ostatecznie robot zużywa około 2 watów, czyli tyle ile iPhone” – wyjaśnił jeden z inżynierów pracujący nad robotem – Paul McGill.

Trudna komunikacja

Jak wiemy z tekstów, które już pojawiały się na naszym portalu w wodzie utrudniona jest komunikacja z robotem. Naukowcy nie mają więc bezpośredniego połączenia i nie mogą na bieżąco zbierać danych od robota. Aby rozwiązać ten problem skonstruowali drugiego robota nazwanego Wave Glider. Jego jedynym zadaniem jest zlokalizowanie za pomocą specjalnego akustycznego nadajnika. Po jego odnalezieniu Benthic Rover II wysyła do Wave Glidera informacje o położeniu oraz zebrane dane, który następnie przekazuje je naukowcom na powierzchni.

Źródła: Science Robotics, MBARI

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł Robot, który pomaga walczyć z emisją dwutlenku węgla pochodzi z serwisu Robotyka.

#RoboTemat: Polscy młodzi naukowcy zbudowali rękę ze sztucznymi kośćmi

Mateusz Tomanek — Mon, 25 Oct 2021 12:54:42 +0000

W ramach naszego cyklu przedstawiamy kolejnego zdolnego konstruktora, który tworzy robota. Można by pomyśleć, że to nic takiego, ponieważ na naszym portalu już nieraz pojawiały się podobne informacje. Różnica jest taka, że robot ten posiada sztuczne kości i sztuczne mięśnie.

Historia robota Golem, to historia konsekwencji człowieka do stworzenia robota, którego konstrukcja ma być odwzorowaniem anatomii człowieka. Łukasz Koźlik – student Politechniki Wrocławskiej chciał stworzyć własnego robota, który będzie się wyróżniał wśród wielu takich robotów powstających na świecie i w Polsce.

Dlaczego Golem?

Idea, która przyświecała Łukaszowi była dość prosta, a nawet można by rzecz, że wręcz prozaiczna. Chodził o sprzątanie – czynność, której polski student wybitnie nie lubił. Chęć zbudowania maszyny, która zastąpiła człowieka w tej i w innych nie zbyt lubianych przez nas czynnościach doprowadziła do powstania ręki robota, która posiada własne kości i ścięgna.

Wykorzystanie sztucznych mięśni do poruszania kończynami robota nie jest nowym pomysłem. Pierwsze tego typu konstrukcje pojawiły się już w latach 50. ubiegłego wieku. Wówczas pojawiła się konstrukcja Josepha McKibbena nazwana pneumatycznym muskułem. Jego zasada działania jest zbliżona prawdziwych mięśni, ponieważ pod wpływem ciśnienia zwiększa on swoją objętość i średnicę. Zaletą tego typu konstrukcji jest waga oraz precyzja wynikająca z zastosowania gazu do poruszania mięśniem. Dzięki temu robotyczna ręka z muskułem pneumatycznym jest w stanie precyzyjniej chwytać przedmioty – także te delikatne.

Robot z drewna

Pierwsze próby Łukasza z konstrukcją własnego robota były oparte o prostą, drewnianą konstrukcję. Była ona zbudowana z listewek, linek i zawiasów. Chodziło oto, żeby sprawdzić jak to wszystko działa. Dzięki doświadczeniom okazało się, że zastosowanie linek do poruszania ręką jest nie wystarczające. Ręka albo w ogóle się nie zginała albo wykonywała bardzo gwałtowne ruchy. Łukasz doszedł do wniosku, że jeśli chce stworzyć robota, który będzie poruszał swoimi kończynami tak płynnie jak człowiek, to musi przyjrzeć się ludzkiej anatomii. Inspiracja ludzką anatomią jest w przypadku konstruowania robota humanoidalnego wręcz oczywista, ponieważ to natura jest najlepszym inżynierem.

Łukasz zwrócił się o pomoc do jednego z profesorów na Uniwersytecie Medycznym, który zaprosił go do prosektorium. Pojawił się tam kilka razy, żeby przestudiować anatomię człowieka ze wszystkimi szczegółami. W ten sposób Łukasz zdobył wiedzę na temat jak człowiek wykorzystuje do poruszania mięśnie, ścięgna, kości i tłuszcz.

Tworzywa sztuczne

Ręka tworzona przez Łukasza choć początkowo była drewniana, to ostatecznie miała być konstrukcją stalową. Aby zbudować odpowiednie jej części Łukasz udał się nawet na kurs obrabiania maszynami CNC, ale ostatecznie porzucił ten pomysł. Problemem były koszty więc Łukasz postanowił wykorzystać tworzywa sztuczne. Do projektu zaangażował swojego kolegę – Juliusza – także studenta Politechniki Wrocławskiej, który był w posiadaniu drukarki 3D. Urządzenie posłużyło im do wydrukowania kości z tworzywa z mechanicznymi połączeniami stawów. Problem z połączeniem sztucznych kości ze ścięgnami został rozwiązany dzięki wizytom we wspomnianym prosektorium. Jednakże wkrótce pojawiła się następna przeszkoda, a mianowicie miniaturowe elektrozawory. Służą one do zamiany sygnałów elektrycznych na hydrauliczne. Żeby mogły się zmieścić w ciele lub obudowie robota, to muszą być jak najmniejszych rozmiarów. Tak małych elektrozaworów nie ma na rynku więc nieustępliwy Łukasz postanowił skonstruować własne. Prace trwały dwa lata i ostatecznie przyniosły efekt. Łukasz zrezygnował z zastosowania do zaworów elektromagnesów na rzecz serwonapędów. Aby uzyskać pełną sprawność Golem będzie musiał posiadać aż 400 takich zaworów oraz dwie pompy oraz zbiornik na wodę.

CZYTAJ WIĘCEJ: #Zdarzylosiejutro: Jaka jest przyszłość sztucznej inteligencji? – Robotyka

„Największy problem mieliśmy z zaworami, które były po prostu zbyt duże. Udało nam się je zmniejszyć bodajże ośmiokrotnie. Mamy jeszcze pomysły jak to dalej zmniejszać, ale teraz to się już rozbija o to jakich silników użyć i jakich materiałów” – powiedział programista Golema, Juliusz Tarnowski w wywiadzie dla robotyka.pl.

Programowanie robota

Działanie Golema jest oparte o system Rapsberry Pi i skrypty Pythona. Do poruszania palcami wykorzystuje sekwensery ruchu, co pozwala na sterowanie każdym palcem i stawem osobno. W pracach nad elektroniką uczestniczy Amadeusz Świerk, który wspomina, że problemem było znalezienie rozwiązania na problem odczytywania przez komputer zgięcia i pozycji w ręce.

„Przy tak małych i blisko położonych stawach brakowało miejsca na odpowiednie czujniki. Przetestowaliśmy enkodery analogowe i czujniki na bazie potencjometru. Zupełnie się nie sprawdziły, bo były nieprecyzyjne i szybko się zużywały. W tej chwili uruchamiamy czujniki zgięcia na bazie enkodera magnetycznego, które są chyba najdoskonalszą i najnowocześniejszą obecnie technologią, stworzoną dla branży motoryzacyjnej. Muszą więc być niezawodne. To chipy SMD w bardzo małej obudowie o wymiarach 5 na 5 milimetrów, które potrafią bezdotykowo odczytać położenie kąta obrotu stawu, jeśli na osi stawu zostanie zamontowany odpowiedni magnes ze specjalnie dobranym polem magnetycznym” – mówił Amadeusz.

Polscy studenci chcą zarabiać

Konstruktorzy Golema żyją swoim marzeniem i pasją, ale jednocześnie mocno stąpają po ziemi. Zdają sobie sprawę, że dokończenie projektu robota jest kosztowne więc w międzyczasie rozwijają inne projekty, które mają im przynieść zysk. Wówczas zarobione środki będą mogli zainwestować w dalszy rozwój Golema. Polscy studenci założyli zbiórkę internetową na dokończenie prac nad Golemem – dostępną pod TYM adresem.

„Na rynku istnieje pewna konkurencja, ale żaden z tych projektów nie stara się odtworzyć ruchu ludzkiej ręki. Pojawiają się pewne prace, których cel jest podobny, ale są to wyłącznie eksperymenty. W tym momencie zakładamy spółkę w USA i będziemy chcieli sprzedawać nasze ręce naukowcom zajmującym się trenowaniem algorytmów sztucznej inteligencji” – dodał Juliusz.

Choć początkowa idea zakładała, że Golem będzie po prostu sprzątał mieszkania, to Łukasz i jego koledzy są w tej kwestii realistami. Zdają sobie sprawę, że skonstruowanie tak zaawansowanego robota jest póki co niemożliwe.

„Gotowy robot będzie musiał mieć plecak, ale w nim znajdzie się pojemnik na wodę i ewentualnie pompa. Z takim plecakiem uda nam się zmieścić w robocie wszystko co powinien posiadać. Teraz skupiamy się jednak na ręce i myślę, że w ciągu najbliższego roku nie wyjdziemy z naszą pracą po za ten temat. Chcemy ją po prostu idealnie dopracować. Ręka jest bowiem najtrudniejszym mechanizmem u człowieka i wymaga największej precyzji i na pewno spotkamy jeszcze dużo problemów, o których teraz nie mam pojęcia. Jednym z nich może być zmysł priopriocepcji czyli świadomość tego jak ręka jest ustawiona i nie chodzi tu tylko o kąt, ale także na przykład o napięcie mięśni. W tym momencie tego nie potrafimy zmierzyć, ale nasza praca skupi się również jak udoskonalać ten element” – podsumował Juliusz.

W najbliższych dniach konstruktorzy będą próbowali podłączyć w końcu czujniki, aby zacząć kontrolować rękę ze sprzężeniem zwrotnym.

Zbiorka na Patreon

Źródła: Automation Robotics, pwr.edu.pl, urania

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł #RoboTemat: Polscy młodzi naukowcy zbudowali rękę ze sztucznymi kośćmi pochodzi z serwisu Robotyka.

Pierwsza Tesla z berlińskiej fabryki zjedzie z linii w przyszłym miesiącu

Mateusz Tomanek — Mon, 11 Oct 2021 09:24:31 +0000

10/11/2021

Elon Musk ogłosił w sobotę, że pierwsze egzemplarze elektrycznych samochodów marki Tesla zjadą z europejskiej fabryki amerykańskiego producenta już w przyszłym miesiącu.

Podczas sobotniej prezentacji CEO Tesli, Elon Musk zapowiedział, że niemiecka fabryka Tesli pod Berlinem ma rozpocząć pracę już w przyszłym miesiącu. Dodał jednak, że osiągnięcie odpowiedniej mocy produkcyjnej może zająć dłużej.

Tesla z zielonym światłem?

Elon Musk liczy, że otrzyma zielone światło dla rozpoczęcia produkcji swoich samochodów elektrycznych w ciągu najbliższych tygodni. Konsultacje publiczne w sprawie otwarcia produkcji mają zakończyć się 14 października i po tym czasie ostateczna decyzja będzie należała do niemieckiego ministerstwa środowiska.

„Rozpoczęcie produkcji może oczywiście cieszyć, ale najtrudniejszym zadaniem jest osiągnięcie odpowiedniej mocy produkcyjnej. To zajmie więcej czasu niż wybudowanie całej fabryki” – mówił Musk podczas swojego wystąpienia w nowej fabryce Tesli.

CEO Tesli stwierdził, że minimalna moc produkcyjna niemieckiej fabryki powinna pozwolić na produkcję 5 tys. samochodów dziennie. Dodał też, że on sam liczy, że fabryka będzie w stanie wyprodukować 10 tys. pojazdów w ciągu dnia. Podczas wystąpienia Musk bronił także swojej inwestycji, której zarzucono niszczenie środowiska naturalnego. Powiedział m.in., że „fabryka wykorzystuje relatywnie mało wody, a produkcja baterii jest zrównoważona”.

Obecność Tesli w Niemczech spotkała się z protestami ekologów i opozycji. Jej przedstawiciele zorganizowali nawet niewielki protest przeciwko fabryce Tesli argumentując, że będzie ona zanieczyszczała wodę pitną.

Problemy z zatrudnieniem

Elon Musk zauważył także, że w fabryce mogą pojawić się problemy z zatrudnieniem. Podczas zorganizowanego na terenie fabryki festiwalu apelował do mieszkańców Europy o aplikowanie do nowopowstałego zakładu.

CZYTAJ WIĘCEJ: #RoboTemat: Egzoszkielet polskiej firmy ATMAT – Robotyka

„Martwimy się nieco, że nie będziemy mogli znaleźć odpowiedniej ilości pracowników. W naszej fabryce potrzebujemy naprawdę wysokiej klasy specjalistów z całej Europy” – mówił Musk.

Fabryka Tesli w Europie ma według zapowiedzi zatrudniać 12 tys. osób. Firma Elona Muska będzie zatrudniać specjalistów z branży motoryzacyjnej oraz osoby mające doświadczenie w organizacji pracy w fabrykach zaawansowanych technologicznie. Średnia pensja ma wynosić nieco ponad 37 tys. euro rocznie. Urząd pracy we Frankfurcie podał z kolei, że najniższa pensja w gigafabryce będzie wynosić 2,7 tys. euro brutto miesięcznie. Specjaliści wyższego szczebla będą mogli liczyć na pensję w wysokości nawet 100 tys. euro rocznie.

Tesla i jej problemy w Niemczech

Powstanie fabryki Tesli nie obyło się bez problemów i opóźnień. Oprócz samych protestów ekologów Tesla napotkała problemy natury administracyjno – urzędniczej. Postępowanie samej Tesli również pozostawiało wiele do życzenia. Zaczęło się od kary jaką władze Brandenburgii nałożyły na amerykańską fabrykę. Chodziło o teren, na którym Tesla postawiła zbiorniki, a do którego nie miała prawa. Na samym etapie projektowania fabryki również doszło o przeszkód, w wyniku których prace musiały zostać wstrzymane. Przeszkodą była obecność gniewosza plamitego – węża objętego ochroną. Zimował on bowiem na terenie należącym do Tesli. W efekcie tego władze wstrzymały pozwolenie na wycinkę drzew. Ostatecznie zezwolenie zostało wydane, ale prace po raz kolejny wydłużyły się.

Źródła: Reuters, Forsal, DW

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł Pierwsza Tesla z berlińskiej fabryki zjedzie z linii w przyszłym miesiącu pochodzi z serwisu Robotyka.

Poszukiwana: Sztuczna inteligencja – żywa lub martwa?

Mateusz Tomanek — Tue, 05 Oct 2021 08:35:05 +0000

Obecnie możemy zaobserwować prawdziwy boom na sztuczną inteligencję. Wyrażenie to przez lata zdążyło zakorzenić się w popkulturze, co poskutkowało jego nierzeczywistym wyobrażeniem. Czy faktycznie żyjemy w czasach, gdzie sztuczna inteligencja opanowuje świat? Gdzie w takim razie mamy jej szukać?

Sztuczną inteligencję kojarzymy przede wszystkim z popkultury, która wyniosła ten twór do statusu przewyższającego jej naturalny ludzki odpowiednik. Pamiętamy Skynet z serii filmów Terminator, maszyny z Matrixa czy androidy z kultowego obrazu „Łowca Androidów” Riddleya Scotta. Rzeczywistość wykreowana przez filmowców czy autor powieści science – fiction jak to zwykle bywa nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Czytając książki Stanisława Lema czy innych autorów możemy puścić wodze fantazji licząc na to, że inteligentne maszyny czekają na nas tuż za rogiem. Prawda na temat SI jest zupełnie inna.

Sztuczna inteligencja w rzeczywistości

Obecne zainteresowanie tematem sztucznej inteligencji można określić jako trzecią falę tego zjawiska. W latach 60. ubiegłego wieku naukowcy zaczęli szerzej interesować się tym tematem po raz pierwszy. Już na początku tamtej dekady wielu z nich przewidywało, że sztuczna inteligencja potrzebuje zaledwie 10 lat, żeby dorównać poziomowi inteligencji człowieka. Ówczesne tego typu układy oparte były o koncepcję symbolic AI (symbolicznej sztucznej inteligencji). Dzisiaj można by je porównać do absurdalnie powolnych komputerów. Co ciekawe – ci sami naukowcy odrzucali koncepcję budowy sztucznej inteligencji opartej o sieć neuronową.

W latach 80. miała miejsce druga fala zainteresowania tematem sztucznej inteligencji, która oparta była już o koncepcję sieci neuronowej. Stworzono nowe algorytmy, które ponownie miały dorównać inteligencji człowieka w ciągu 10 lat. Jak dobrze wiemy ponownie tak się nie stało.

Trzecia fala zainteresowania tematem rozpoczęła się w okolicach roku 2000. Wtedy naukowcy opracowali algorytmy oparte o formułę 3SAT (problem spełnialności). Wraz z nią powstał SLAM, czyli symultaniczna lokalizacja i mapowanie. Jest to zaawansowana technika, której używa się w robotach, aby te były w stanie się nawigować w czasie poruszania się.

Człowiek w cieniu

Rodney Brooks – współzałożyciel firmy iRobot, która w 2002 roku wprowadziła na rynek pierwszy na świecie autonomiczny odkurzacz twierdzi, że sztuczna inteligencja, którą obecnie rozwijamy jest albo uzależniona od człowieka, który ją nadzoruje albo popełnia błędy w obliczeniach, co prowadzi do błędnych rozwiązań. Brooks jako przykład podaje robota iRoomba. Dla zespołu konstruktorów ograniczona nadzorem człowieka SI nie była problemem. Problem stanowiło „nauczenie” jej odkurzania każdego skrawka podłogi.

CZYTAJ WIĘCEJ: Polska ogłosiła konkurs wspierający rozwój sztucznej inteligencji – Robotyka

W tym samym roku armia amerykańska zaczęła wykorzystywać w trakcie działań wojennych w Afganistanie i Iraku dronów. Tysiące tego typu maszyn pomagały żołnierzom lokalizować i rozbrajać ładunki wybuchowe. Porażka na tym polu oznaczała śmierć ludzi więc nie mogło być mowy o całkowicie autonomicznych dronach – zawsze był obecny człowiek, który wydawał sztucznej inteligencji polecenia.

Sztuczna inteligencja dziś

Obecnie algorytmy sztucznej inteligencji stosowane są przez wyszukiwarkę znanego jako wujek Google. One decydują na podstawie przeglądanych przez nas danych jakie reklamy zobaczymy. Wyszukiwarka także „uczy się” wpisywanych przez nas haseł i sama proponuje nam kolejne. Szutczna inteligencja jest obecna nawet na portalach randkowych i to ona decyduje o tym czyj profil zobaczymy. Na szczęście to człowiek decyduje o tym czy się z daną osobą spotkać czy nie – przynajmniej póki co.

Inteligentne samochody?

Może poszukamy zatem prawdziwej sztucznej inteligencji w samochodach autonomicznych? Często możemy przeczytać informację o samochodach, które są w stanie same się jeździć więc na pewno muszą mieć na pokładzie sztuczną inteligencję, prawda? No nie do końca, ponieważ mimo licznych projektów, które są bardziej i mniej zaawansowane jesteśmy obecnie na poziomie 2 autonomiczności. Oznacza to, że samochodów co prawda może sam jechać, ale kierowca i tak musi mieć ręce na kierownicy i zwracać uwagę na to co się dzieje na drodze. Życie pokazało, że całkowite zaufanie współczesnym samochodom wyposażonym w autopiloty może przynieść fatalne skutki.

Brak obecności człowieka nadzorującego prace sztucznej inteligencji nie jest jedynym problemem, na który trafiamy. Zdarzały się przypadki, w których całkowicie niewinne osoby były aresztowane na podstawie błędnej oceny systemu rozpoznawania twarzy. Zdarzały się także inne równie nieprzyjemne przypadki fatalnych błędów takich jak oznaczenie ludzi czarnoskórych przez algorytm Facebooka jako szympansów.

Na koniec możemy sobie zadać pytanie czy faktycznie chcemy stworzyć całkowicie niezależną i nieomylną sztuczną inteligencję? Pozbawiona ludzkich cech sieć neuronowa może wyciągać zupełnie inne wnioski niż ludzie. W jednym ze swoich opowiadań Stanisław Lem przedstawił planetę, której mieszkańcy stworzyli superinteligentny komputer, któremu następnie oddali całą władzę nad swoją cywilizacją. Jego zadaniem było tak ją sprawować, żeby na planecie panował pokój. Ostatecznie maszyna podjęła decyzję o unicestwieniu jej mieszkańców, ponieważ było w jej mniemaniu najszybsze i najbardziej skuteczne rozwiązanie. Jest to przykład ekstremalny, ale pokazujący jak zimna i wyrachowana może być SI, która będzie zawierała błędne paradygmaty.

Źródła: NY Times, Spectrum IEEEE, towardsdatascience

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł Poszukiwana: Sztuczna inteligencja – żywa lub martwa? pochodzi z serwisu Robotyka.

Rynek robotów jest już warty miliardy

Mateusz Tomanek — Fri, 24 Sep 2021 12:11:21 +0000

09/24/2021

Branża robotów rozwija się obecnie w zadziwiająco szybkim tempie. Analitycy wyliczają, że w tym momencie branża to jest warta już 45 mld dolarów, ale to bynajmniej nie koniec. Eksperci spodziewają się – co chyba nikogo nie dziwi – dalszego wzrostu.

Analitycy z think tanku GlobalData wyliczyli, że w 2020 roku cała branża robotyki osiągnęła wartość 45 mld w skali całego globu. Ci sami eksperci, którzy od 1998 roku zajmują się analizą światowych rynków poszczególnych branż wyliczają, że w w 2030 roku wartość całej branży wzrośnie o 45 proc. i będzie warto około 568 mld dolarów. Innymi słowy – w ciągu zaledwie dziesięciu lat robotyka stanie się jedną z wiodących gałęzi światowej gospodarki.

Eksperci z GlobalData wskazują, że na wzrost może liczyć każdy segment branży robotycznej, od robotów przemysłowych rzecz jasna po roboty wyręczające ludzi w powtarzalnych czynnościach. Rynek ten jest obecnie szczególnie chłonny o otwarty na licznie pojawiające się co chwila innowacyjne projekty.

Zmiany na rynku robotów

Współczesne roboty posiadają w zasadzie dokładnie te same funkcje jak mechanizmy, które towarzyszą ludziom od 5 tys. lat. Czyli jest to rozrywka oraz wyręczanie ludzi w czynnościach powtarzalnych bądź potencjalnie niebezpiecznych. W tym uniwersalnym katalogu przydatności robotów wyróżniają się roboty przemysłowe, które pomagają człowiekowi w codziennej pracy. Współczesne roboty dzielimy na dwie podstawowe kategorie: roboty przemysłowe oraz roboty pomagające ludziom. Pierwsze roboty możemy z kolei podzielić na dwie podkategorie: roboty przemysłowe, które ze względu na bezpieczeństwo człowieka muszą być zamknięte oraz roboty współpracujące czyli coboty.

CZYTAJ WIĘCEJ: Autonomiczny robot do rozbrajania min morskich – Robotyka

Roboty należące do drugiej kategorii towarzyszą ludziom w ich czynnościach codziennych – nie związanych z przemysłem i wytwarzaniem. Te z kolei możemy podzielić na osiem podkategorii:

– logistyczne

– medyczne

– konsumenckie

– rolnicze

– obronne i wojskowe

– inspekcyjne

– sprzątające

– egzoszkielety i drony

Zbudowanie robota wymaga potężnego i rozległego łańcucha dostaw, a każda maszyna wymaga serwisu i komponentów. W ten sposób tworzą się nowe łańcuchy dostaw, które w ciągu najbliższej dekady będą dominujące na naszym globie. Rosnący rynek robotów będzie sprzyjał wszystkim interesariuszom i prowadził będzie do coraz większej liczby innowacji. Dywersyfikacja sprawi z kolei, że wszyscy gracze zaangażowani w rozwój robotyki będą bardziej odporni na wahania, ponieważ nie będą uzależnieni wyłącznie od jednego źródła dostaw.

Źródła: medicaldevice-network.com, globaldata.com

Autor: Mateusz Tomanek

Artykuł Rynek robotów jest już warty miliardy pochodzi z serwisu Robotyka.