Artykuł #RoboTemat: Polscy studenci zajęli drugie miejsce w zawodach robotycznych IRDC pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł Chcesz poczuć się jak na Marsie? Wystarczy, że udasz się do… Kielc! pochodzi z serwisu Robotyka.

Celem zawodów było odzyskanie kontroli nad satelitą utraconym w wyniku symulowanego ataku hakerskiego. Polski zespół zajął w nich drugie miejsce. Dodatkowym zadaniem podczas finałów współzawodnictwa było opracowanie planu misji wykonania zdjęcia Księżyca przez satelitę. Polski zespół w tym zadaniu przygotował najdokładniejszy plan, który jako jedyny został zrealizowany przez prawdziwego satelitę znajdującego się na orbicie okołoziemskiej – poinformowała NASK w przesłanym Nauce w Polsce komunikacie.

Zespół “Poland Can Into Space” składał się z członków p4 i Dragon Sector – polskich zespołów zawodów zajmujących się bezpieczeństwem teleinformatycznym (“Capture The Flag”), oraz ekspertów z doświadczeniem w projektowaniu polskich, studenckich misji satelitarnych. Dużą część zespołu stanowili obecni lub byli specjaliści zespołu CERT Polska, działającego w strukturach NASK. Za osiągnięte wyniki w konkursie Hack-A-Sat, polski zespół otrzymał nagrodę w wysokości 45 tysięcy dolarów.

Finały zawodów odbyły się 7-9 sierpnia. Każda z drużyn musiała najpierw zapoznać się ze wszystkimi podzespołami modelu finałowej satelity. Jak informuje NASK, nie obyło się bez problemów – w ostatnich dniach przed finałami przez wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych przeszła tropikalna burza. Pozbawiła ona prądu kilkaset tysięcy domów, w tym dom członka zespołu, gdzie znajdował się testowy satelita. “Polski” satelita musiał być przez ten czas zasilany generatorem na olej napędowy.

Aby wziąć udział w finałach, polski zespół musiał rozwiązać kilkadziesiąt zadań z zakresu bezpieczeństwa teleinformatycznego oraz technologii satelitarnych. W szranki stanęło w sumie ponad 1200 zespołów z całego świata.

PAP – Nauka w Polsce

Źródło: https://naukawpolsce.pap.pl/

Artykuł Sukces polskiej drużyny w zawodach Hack-a-Sat pochodzi z serwisu Robotyka.

Dragon – załadowany świątecznymi smakołykami i prezentami – powinien zadokować do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) w poniedziałek, gdzie dołączy do kapsuły, która w zeszłym miesiącu dowiozła tu czterech astronautów. SpaceX zamierza zawsze mieć co najmniej jednego Dragona na ISS.

Lot kapsuły odbywa się automatycznie. Po miesiącu Dragon ma odłączyć się od ISS i spaść do Atlantyku.

Na pokładzie statku znajduje się ładunek o wadze 2900 kilogramów. Są tam m.in. urządzenia do szybkiego badania krwi oraz czterdzieści myszy, na których prowadzone będą badania. Oprócz tego astronauci – czwórka Amerykanów, dwóch Rosjan i Japończyk – liczyć mogą na bożonarodzeniowe prezenty oraz pieczonego indyka, chleb kukurydziany i sos żurawinowy na świąteczny stół.

To 21. zaopatrzeniowa misja SpaceX dla NASA od 2012 roku. Start rakiety wynoszącej Dragona był opóźniony o jeden dzień z powodu niesprzyjającej pogody na Przylądku Canaveral na Florydzie.

W listopadzie rakieta firmy SpaceX po raz drugi wyniosła astronautów na ISS, ale po raz pierwszy na półroczny pobyt na stacji. Pierwszy raz specjalna kapsuła tej firmy z dwoma astronautami amerykańskimi została wyniesiona w kosmos pod koniec maja, a w sierpniu wróciła z tymi samymi pasażerami na Ziemię.

Wówczas po raz pierwszy na ISS dowiózł astronautów statek wyprodukowany przez prywatną firmę i równocześnie była to pierwsza załogowa misja na stację z terytorium USA od prawie 10 lat.

Wraz z definitywnym wycofaniem w 2011 roku ze służby amerykańskich wahadłowców NASA została pozbawiona własnych środków transportowania astronautów i zaopatrzenia na ISS. Wymiana członków załogi stacji realizowana była wyłącznie za pomocą rosyjskich statków Sojuz.

Źródło: Mateusz Obremski (PAP)

Artykuł USA – Kapsuła Dragon zmierza w zaopatrzeniowej misji w kierunku ISS pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł Podwójny rekord zgłoszeń do European Rover Challenge 2018 pochodzi z serwisu Robotyka.

W 2003 roku NASA wystrzeliła dwa łaziki w stronę Marsa – Spirit oraz Opportunity. Osiadły one w różnych częściach planety w styczniu 2004 roku. Nie przewidywano, że któryś z nich będzie w stanie przetrwać zimę na Marsie, która trwa dwukrotnie dłużej od tej ziemskiej, a do tego spowija czerwoną planetę ciemnością, która czyni działanie urządzeń operujących na baterie słoneczne niemożliwym. NASA jednak odkryła, że usytuowanie łazika na północnym stoku oraz utrzymywanie orientacji na słońce wystarczyło, aby sprzęt przetrwał najcięższy sezon.

Spirit ugrzązł w 2010 roku, a brak mobilności uniemożliwił mu przyjęcie poprawnej pozycji w stosunku do słońca. NASA podjęła gorzką decyzję o porzuceniu go, przerywając wszelką komunikację w 2011 roku. Jednakże Opportunity podążał dalej naprzód i choć odniósł dość poważne uszkodzenia, udało mu się przejechać ponad 40 km po powierzchni Marsa i wysłać ponad 225 tysięcy zdjęć na Ziemię. Zainteresowanych tym, jak wygląda marsjańska perspektywa, zachęcamy do odwiedzenia oficjalnej strony NASA – https://mars.nasa.gov/mer/gallery/all/opportunity.html. To właśnie dzięki Opportunity naukowcy byli w stanie odkryć, że na powierzchni Marsa i w jego wnętrzu występowała woda.

“Pięć tysięcy soli (dni marsjańskich / przyp. red.) po rozpoczęciu naszej 90-solowej misji, a ten niesamowity łazik wciąż pokazuje nam nowe niespodzianki na powierzchni Marsa,” mówi Project Manager projektu Opportunity, John Callas.

Źródło: engadget.com

Artykuł Miał wytrzymać 90, a jeździ już 5000 dni – brawo Opportunity! pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł European Rover Challenge 2018 – krok do kariery w branży kosmicznej pochodzi z serwisu Robotyka.

Szeregi robotów w NASA zasilają dwa różne rodzaje maszyn – łaziki takie jak Spirit, Opportunity i Curiosity, oraz lądowniki jak Viking czy Philae. To idealni ambasadorzy ludzkiej myśli technicznej i ich ciekawości, w nieprzyjaznych środowiskach otaczającego nas układu gwiezdnego. Ci elektroniczni odkrywcy XXI wieku nie tylko dostarczają na Ziemię istotne dane zebrane podczas swoich misji, ale także stanowią przykład praktycznego zastosowania robotów.

Pioneer 13 – w drodze na Wenus

Planując przyszłoroczne wakacje prawdopodobnie nie weźmiecie pod uwagę podróży na Wenus. Jest to dojrzała decyzja, ponieważ warunki panujące na jej powierzchni są dalekie od tych panujących w rajskich kurortach. Atmosferę stanowi mieszanina kwasu siarkowego z dwutlenkiem węgla, a temperatura na powierzchni sięga 460 stopni Celsjusza. To oferta dla najbardziej zdeterminowanych plażowiczów i pasjonatów ciepłych krajów. Nawet jak dla maszyny są to wymagające warunki.

Dlatego też z wielkim zaskoczeniem została przyjęta wiadomość o tym, że sonda wystrzelona w ramach programu Pioneer 13 przetrwała kontakt z tymi warunkami i przesłała dane na Ziemię. I to w roku 1978. Jej konstruktorzy nie przewidzieli dla niej modułu lądowania, stąd też spodziewano się, że w momencie uderzenia w powierzchnię kontakt z sondą zostanie zakończony. Ta jednak tak bardzo chciała się podzielić swoimi doniesieniami z NASA, że postanowiła działać jeszcze przez 67 minut. To ponad trzykrotnie lepszy wynik od rosyjskiej sondy Venera 7, która przeżywszy wenusjańskie lądowanie, poddała się pod 20 minutach.

Philae – Kometa 67P

Kometa 67P to nie, jak mogłoby się niektórym wydawać, nazwa podziemnego zespołu hip-hopowego. To lądownik przed którym postawiono bezprecedensową misję. Misję która okazała się być ani porażką, ani sukcesem. Skąd to dyplomatyczne tłumaczenie? Otóż jego konstruktorzy do serca wzięli sobie łacińską sentencję Per Aspera, Ad Astra, które można przetłumaczyć na “przez cierpienie, do posiadania Opla”. System lądowania był w co najwyżej eksperymentalnej fazie. Miał to być pierwszy lądownik, który osiądzie na komecie, która nie dość że odznacza się niską grawitacją, to jeszcze jest pokryta lodem, a jej skorupa jest daleka od równej.

Grawitacja na komecie była tak niska, że lądownik nie mógł osiąść w klasycznym tego słowa ujęciu. Plan zakładał, że Philae wystrzeli harpuny w kierunku powierzchni i przyciągnie się do niej z pomocą rakiety o wstecznym ciągu. Zamiast dostojnego lądowania, Philae odbił się kilkukrotnie od powierzchni. Co ciekawe spotkanie to przetrwał w stanie na tyle dobrym, aby przesłać istotne dane do centrum dowodzenia. Misja zakończyła się częściowym sukcesem.

Oportunistyczny łazik na czerwonej planecie

Czas na łaziki – prawdziwe flagowce w zespole NASA, będące źródłem sensacji i wodą na młyn ufologów szukających śladów życia na powierzchni czwartej planety Układu Słonecznego. Opportunity to łazik wyjątkowy. Osiadł na powierzchni Marsa w 2004 roku, a jego misja miała potrwać zaledwie 92 dni. Konstruktorzy zakładali, że pył na powierzchni planety szybko ograniczy wydajność paneli słonecznych, które w efekcie nie będą w stanie zasilić kosmicznego pojazdu. Tak się jednak nie stało, a łazik dalej działa po 4500 dni. W świetle pierwotnych założeń, można byłoby to uznać za porażkę misji. NASA jednak podkreśla, że to przemyślana konstrukcja stoi za sukcesem Opportunity, jak i właściwe decyzje w operowaniu nim. Istotna okazała się decyzja o wstrzymywaniu działania łazika, kiedy na powierzchnię nie dociera wystarczająco dużo słońca.

Opportunity odznacza się ograniczoną autonomią w poruszaniu się. W zależności od układu Ziemia – Mars, sygnał wysłany przez łazik może docierać do bazy z opóźnieniem od 4 do 24 minut. Jest to zdecydowanie za dużo, aby poruszać się nim na wzór zdalnie sterowanego samochodzika. O ile łazik nie znajduje się pośrodku wymagającego terenu, jego operatorzy wybierają punkt, który znajduje się nieopodal i każą mu się tam udać. Dzięki trójwymiarowym mapom terenu dostarczanym przez kamerę stereowizyjną, Opportunity wybiera najkorzystniejszą drogę, po czym w trakcie jej pokonywania upewnia się, czy postępuje wzdłuż najbardziej optymalnej ścieżki, a następnie rączo przebiera kółeczkami na drodze do zbadania Marsa.

Marsjańska ciekawość

Pod wieloma względami Curiosity stanowi rozwinięcie myśli, które towarzyszyły tworzeniu łazików Spirit oraz Opportunity. Wszystko w nim jest większe, systemy są bardziej odporne na problemy, a sam łazik posiada większą autonomię. Zaawansowanie technologiczne, jego wyrafinowanie technologiczne oraz moc obliczeniowa pozwalają mu wykonywać imponujące zadania, poczynając od pierwszego dnia misji. Curiosity osiadł na powierzchni Marsa 5 sierpnia 2012 roku, a jego lądowanie było koordynowane przez pokładowy komputer ze słabszym procesorem, niż ten który masz w swoim smartfonie.

Podczas gdy NASA wysłała większość swoich kołowych łazików na Marsa, w ich planach leży również eksploracja innych zakątków kosmosu. Planowana jest ekspedycja na Europę – jeden z księżyców Jowisza. Jego powierzchnię spenetrować miałby łazik podwodny, który po przedarciu się przez lodową powłokę, mógłby zajrzeć w głąb jego skrytych oceanów. Zaledwie w zeszłym miesiącu, w ramach misji Osiris Rex, łazik osiadł na jednej z asteroid znajdujących się w pobliżu Ziemi, z zadaniem pobrania próbek i powrotem do swojego macierzystego portu.

Podsumowując, roboty NASA to najwyższy poziom kunsztu robotycznego. Maksymalna autonomia osiągnięta przy minimalnej mocy obliczeniowej. Konstrukcje odporne na najcięższe warunki, operujące ponad przewidziany dla nich czas. Ich efektem jest nie tylko przekraczanie kolejnych granic ludzkiego poznania, lecz również dostarczanie inspiracji i innowacji, które są napędem do rozwoju codziennej robotyki na naszej ojczystej planecie.

Źródło: roboticstrends.com

Artykuł Roboty ze stajni NASA pochodzi z serwisu Robotyka.

Walkiria, znana również pod nazwą Robobaut 5 (R5), to mierzący ponad 180 cm i ważący 130 kg robot stworzony aby ludzkość mogła zgłębiać kolejne zakątki kosmosu, zaspokajając niespożytą ciekawość. Wśród jego potencjalnych misji NASA wymienia chociażby wysłanie robota do celu przed misją załogową, aby był on w stanie przygotować miejsce pod lądowanie astronautów, tak aby mogli tam egzystować we względnym bezpieczeństwie. Zadaniem uczestników konkursu będzie zaprogramowanie wirtualnego odpowiednika Walkirii, aby ukończył serię zadań, z którymi prawdopodobnie zetknie się podczas swoich kosmicznych misji.

Wśród wyzwań można wymienić: prawidłowe nastawienie anten komunikacyjnych, naprawę panelu słonecznego oraz uporanie się z wyciekiem z bazy astronautów. Zadanie utrudnia fakt, że programiści będą musieli wziąć pod uwagę opóźnienie w komunikacji, które wynika z dystansu dzielącego centrum dowodzenia na Ziemi i odbiornik robota na Marsie. Nie mówiąc o burzy piaskowej, która ma szansę jeszcze bardziej skomplikować prowadzenie działań.

Przygotowania do konkursu trwają od zeszłego roku, a w jego ramach dwa roboty R5 trafiły do MIT i Northeastern University w Bostonie. Wszyscy zainteresowani mogą się zarejestrować do 16 września. Kwalifikacje trwać będą przez kolejne dwa miesiące. Zwycięzców poznamy w grudniu, a w czerwcu przyszłego roku będziemy mogli podziwiać ich zwycięski program, zmagający się z symulacją.

Czujecie się na siłach? Do konkursu można zarejestrować się TUTAJ.

Źródło: engadget.com

Artykuł Milion dolarów dla sprawnego robotyka pochodzi z serwisu Robotyka.

Artykuł 7 polskich zespołów w finale University Rover Challenge pochodzi z serwisu Robotyka.